ŁAZARSKA Stefania

Stefania Łazarska urodziła się w 1887 roku w Warszawie, zmarła w 1977 roku. Naukę rozpoczęła równolegle na kierunku filozoficznym na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz w Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskiej w Krakowie. Dalszy etap edukacji realizowała jako studentka paryskiej École des Beaux Arts oraz w pracowni Maurice’a Denisa w Académie Ranson.
Artystka należała do polskiej kolonii artystycznej we Francji. Z poparciem Marii Mickiewiczówny założyła w 1914 roku pracownię sztuki stosowanej, która pozwalała artystom utrzymać się w Paryżu w czasie wojny. Wytwarzano w niej szmaciane lalki według projektów Stefanii Łazarskiej, które przyniosły jej największy rozgłos. Do przedsięwzięcia dołączył Tadeusz Makowski, który również przygotowywał projekty kukiełek. Przedmioty te były eksponowane na wystawie zabawek francuskich w Stanach Zjednoczonych.

Artystka była najbardziej znana z projektów zabawek, jednak zajmowała się także malarstwem, w szczególności portretowym, miniaturami na kości słoniowej, obrazami sakralnymi, akwafortą oraz dekorowaniem mebli. Twórczość Stefanii Łazarskiej łączy w sobie dekoracyjność, wrażliwość kolorystyczną oraz syntetyczną formę.

Prace artystki były eksponowane na licznych wystawach do 1934 roku, między innymi na Salonie Niezależnych oraz w Salon des Tuileries. W 2007 roku w Muzeum Wychodźstwa Polskiego w Łazienkach Królewskich w Warszawie zorganizowano wystawę zatytułowaną "Stefania Łazarska. Artystka ocalona od zapomnienia", która przypomniała dorobek malarki.