W letniej sukience (1986)

Postać kobiety została ukazana w sposób silnie stylizowany – z wydłużoną szyją, mocno opadającymi ramionami i charakterystycznym przygarbieniem, które sugeruje pozę siedzącą. Twarz ujęta jest w dużym uproszczeniu. Uwagę zwracają migdałowate oczy oraz prosty, zgeometryzowany nos. Artysta umieścił postać na minimalistycznym dwukolorowym tle, którego podział na jaśniejszą, geometryczną górną partię i ciemniejszą dolną część wyraźnie porządkuje kompozycję i skupia wzrok widza na postaci – jej twarzy oraz ciele odzianym w tytułową letnią sukienkę. Dwa drobne detale dodają kobiecie subtelności, w ujmowaniu której Roman Zakrzewski pozostawał niedościgniony. Jednym z nich są kosmyki włosów opadające niedbale na czoło postaci. Drugim ramiączko sukienki, które zsunęło się na prawe ramię portretowanej.
Obraz zachwyca charakterystyczną dla Romana Zakrzewskiego elegancją formy oraz harmonią kolorystyczną: ciepłe tony karnacji modelki kontrastują z chłodnymi odcieniami ciemnego brązu tła oraz jasnoszarą sukienką z fakturowym zdobieniem.