Legenda słowiańska (1923)

Prezentowany, namalowany w 1923 roku obraz pt. "Legenda słowiańska" przedstawia blondwłosą, młodą kobietę przemierzającą rozległe, letnie pole. Jej jasna, długa szata otacza sylwetkę, a rozwiane, pozostawione w nieładzie włosy podkreślają dynamikę postaci. Przedstawiona kobieta niemal zlewa się z rozświetlonym krajobrazem. Jej bose stopy podkreślają bezpośredni związek z ziemią. Idąca w kierunku obserwatora postać pozostawia w osamotnieniu przebywającego na polu gęsiarza. Delikatnie pochylona sylwetka i dłonie przytrzymywane przy twarzy nadają jej postawie niepokojącego charakteru, przywodząc tym samym na myśl tradycyjne słowiańskie wierzenia o Południcy, zwanej również Żytniczką czy Rżaną Babą. Określenia te, zaznaczające związek mitycznej postaci z czasem żniw i polami żyta, używane były w formie groźnej przestrogi, kierowanej głównie do pracujących w polu dzieci, szczególnie narażonych na przegrzanie i udar słoneczny. Południca była zarówno częścią świata natury, jak i związanym z nią zagrożeniem - uosabiała niebezpieczeństwa czyhające na człowieka pracującego w polu w najgorętszej porze dnia.

Brak dosłowności w malarstwie Wlastimila Hofmana pozwala dywagować nad treścią skrywaną za przedstawieniem. Jego bohaterka wydaje się raczej tajemniczą, niemal widmową postacią, która pozostaje na granicy światów – ziemskiego i nadrealnego. Jej delikatność kontrastuje z aurą niepokoju, rozciągający się za postacią spokojny krajobraz, kryje w sobie poczucie czegoś nieprzewidywalnego. Przedstawiona scena może być więc odczytywana nie tylko jako przedstawienie ludowego podania, lecz także jako poetycka refleksja nad związkiem człowieka z naturą, przemijaniem lata i rytmem wiejskiego życia.