Jesień na wsi (1940)

Rodzimą architekturę Bronisława Rychter-Janowska ujmowała w sposób różnorodny. Czasem były to kompozycje otwarte ukazujące fragment fasady budynku, innym razem całościowe przedstawienia architektury dworków, malowanych frontalnie lub po skosie – tak jak w przypadku prezentowanego dzieła. Diagonalne, asymetryczne ujęcie pozwoliło nadać obrazowi odpowiednią siłę wyrazu, a szczególna wrażliwość artystki na kolor i światło wpłynęła na aspekty dekoracyjne pracy.
W przypadku omawianego obrazu, godny uwagi jest sposób przedstawienia rozległego ogrodu w jesiennej, pełnej ciepła atmosferze. Nastrojowość została oddane przez niskie, miękko padające światło późnego popołudnia, które - przesączając się przez korony drzew - wydobywa z kompozycji najważniejsze elementy, tj. budynek dworku, a także umieszczony nieopodal stolik i ławeczkę, na której siedzi ubrana na czarno kobieta, pogrążona w lekturze trzymanej w dłoniach gazety.

Na szczególną uwagę kolekcjonerów zasługuje również rewers pracy ozdobiony autorskim ołówkowym szkicem Bronisławy Rychter-Janowskiej, który przedstawia postać kobiecą z towarzyszącym jej pieskiem. Kobieta ubrana jest w strojną suknię, w jednej dłoni trzyma bukiet kwiatów. Ten pełen wdzięku motyw stanowi interesujące uzupełnienie głównego przedstawienia.