DWURNIK Edward BIO | |
| Tytuł: | Kielce (1965) |
| Technika: | akwarela, papier |
| Wymiary: | 29,7 x 21 cm 51,5 x 42 cm (z oprawą) |
| Uwagi: | |
| Sygnowany i datowany p.g.: "Dwurnik | 65" oraz p.d.: "Edward Dwurnik 65" P.g. pieczątka "EDWARD DWURNIK | WARSZAWA" OPIS PRACY: W latach 60. Edward Dwurnik zapoczątkował swoje najsłynniejsze cykle malarskie, w tym "Podróże autostopem" stanowiące wizualną opowieść o kraju i jego mieszkańcach, prowadzoną przez ukazywanie z lotu ptaka miejskich pejzaży, które artysta traktował jako swoisty "portret" danego miejsca. Swoją dojrzałą twórczość Edward Dwurnik zwykł datować od "Rysunku nr 1", wykonanego 13 czerwca 1965 roku. Jako jeden z istotnych impulsów dla rozwoju własnego, wysoce indywidualnego stylu, sam artysta wskazywał znaczący wpływ zetknięcia się z dorobkiem Nikifora Krynickiego, którego prace po raz pierwszy zobaczył latem 1965 roku na wystawie zorganizowanej w Kielcach. Jak podkreślał Edward Dwurnik, szczególne wrażenie wywarła na nim konsekwencja formalna przedstawień krynickiego prymitywisty oraz ich specyficzna rytmiczność, przyrównywana do zapisu muzycznego. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera prezentowana w katalogu aukcyjnym akwarela autorstwa Edwarda Dwurnika, pochodząca z 1965 roku i dotychczas nierozpoznana pod względem ikonograficznym. Ukazuje ona budowlę sakralną w stylu neogotyckim, którą powiązać można z bryłą kościoła św. Krzyża w Kielcach. Budowla ta prawdopodobnie stanowiła bowiem bezpośrednie źródło inspiracji dla artysty. Edward Dwurnik skoncentrował się na wybranych, charakterystycznych partiach architektonicznych kościoła - fragmencie południowej ściany transeptu oraz wieży zwieńczonej strzelistym hełmem. Zarówno dobór tematu, jak i sposób jego formalnego opracowania wskazują na powiązania z wizualnym doświadczeniem wspominanej kieleckiej wystawy. Przejawia się to zarówno w wyborze tematu pracy, jak i zastosowanej technice. Charakterystyczny sposób budowania bryły budowli sakralnej poprzez multiplikację prostych, gęsto powtarzanych linii oraz uproszczonych form wyraźnie nawiązuje do stylistyki Nikifora Krynickiego. Równie istotne wydaje się być ujęcie kościoła na jednolitym tle, z wyraźnie wyodrębnionymi poziomymi śladami pociągnięć pędzla, które wzmacniają rytmiczny charakter kompozycji. Całość utrzymana została w ciepłej tonacji barwnej, podkreślającej ceglaną materię budowli sakralnej, ukazanej na tle letniego nieba i zachodzącego słońca. Kontrast wobec tej dominanty stanowią subtelne akcenty zieleni i fioletu, obecne w partiach zwieńczeń, dachów oraz otworów okiennych. | |





