Wiatr (1917)

Obraz "Wiatr", powstały w tym właśnie okresie, nawiązuje do motywu wielokrotnie podejmowanego przez artystę zarówno w malarstwie, jak i rzeźbie. Przedstawia on wiejską dziewczynę, która, idąc pod wiatr, stawia opór sile żywiołu. Pastelowa, jasna kolorystyka połączona ze szkicowym, impresjonistycznym ujęciem tematu, nadaje kompozycji swobody i zdradza biegłość artysty w uchwyceniu ludzkiej figury w ruchu
W dziele tym ujawnia się rzeźbiarskie spojrzenie Wacława Szymanowskiego na formę. Kompozycja zachwyca prostotą ujęcia oraz wyraźnie zaznaczoną przestrzennością przedstawienia postaci ludzkiej, wysuniętej na pierwszy plan i dominującej nad dalszymi partiami obrazu. Szkicowo potraktowany pejzaż stanowi jedynie uzupełnienie sceny, potęgując odczucie działania żywiołu. Sugestywność przedstawienia budują skłębione chmury oraz uginające się pod wiatrem korony drzew. Ekspresja postaci, widoczna zarówno w napięciu ciała, jak i wyrazie twarzy, oddaje wysiłek i dynamikę ruchu.