WYCZÓŁKOWSKI Leon
WYCZÓŁKOWSKI Leon BIO | |
| Technika: | kredka, tusz, ołówek, papier naklejony na tekturę |
| Wymiary: | 43,8 x 38,2 cm (w świetle passe-partout) 64 x 56,5 cm (z oprawą) |
| Uwagi: | |
Sygnowany i datowany l.d.: "1920. | LWyczół" L.d. dedykacja autorska. Na odwrocie metka Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie z wystawy "Leon Wyczółkowski (1852-1936). Wystawa pośmiertna" zorganizowanej w czerwcu 1937 roku. Praca została wymieniona na pozycji nr 156 w wykazie dzieł opublikowanym w katalogu "Leon Wyczółkowski (1852-1936). Wystawa pośmiertna", Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, czerwiec 1937, s. 24. OPIS PRACY: Leon Wyczółkowski przez ponad trzy dekady pozostawał związany z Krakowem, gdzie aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym i uważnie obserwował przestrzeń miasta. Szczególne znaczenie w jego twórczości zajmowało wzgórze wawelskie. Zainteresowanie tym miejscem nie było przypadkowe. Po odzyskaniu Wawelu z rąk austriackich w 1905 roku zapoczątkowano proces restauracji wzgórza i zamku, angażując najwybitniejszych polskich architektów, malarzy i rzeźbiarzy. Celem podejmowany prac było przywrócenie Zamkowi Królewskiemu na Wawelu dawnej rangi - nie tylko jako historycznej siedziby władców, lecz także jako jednego z fundamentalnych symboli polskiej państwowości. W tym kontekście działania artystów nabierały szczególnego, niemal manifestacyjnego znaczenia, wpisując się w proces odbudowy narodowej tożsamości poprzez sztukę. Temat wzgórza wawelskiego Leon Wyczółkowski podejmował w swojej twórczości wielokrotnie, realizując zarówno cykle poświęcone zabytkom katedralnego skarbca i sarkofagom, jak i liczne przedstawienia malarskie oraz graficzne, utrwalające panoramę wzgórza, katedrę i dziedziniec arkadowy. Oferowane przedstawienie wykonane kredką, tuszem i ołówkiem na papierze, ukazuje najwyższy poziom renesansowych wawelskich krużganków, widzianych z poziomu zamku. Artysta wyraźnie zaakcentował odrębność tej kondygnacji względem niższych partii architektonicznych. Szczególnie wyeksponowane zostały smukłe, wydłużone kolumny, pozbawione arkad i bezpośrednio podtrzymujące prosty okap dachu wieńczącego zabudowę królewskiej rezydencji. Ich proporcje i rytm nadają kompozycji lekkości, wprowadzając zarazem wyraźne wertykalne napięcie. Uwagę przyciąga biegnący pod okapem malowany fryz o charakterze ornamentalno-figuralnym. Leon Wyczółkowski ujął go syntetycznie, ograniczając się do zaznaczenia jego obecności i podstawowych relacji barwnych - beżów, błękitów i czerwieni. Dopełnieniem kompozycji są trójdzielne otwory okienne, otwierające reprezentacyjne komnaty królewskie na przestrzeń krużganków i dziedzińca, co podkreśla zarówno funkcjonalny, jak i reprezentacyjny charakter przedstawionego fragmentu rezydencji. | |







