JACKIEWICZ Władysław

JACKIEWICZ Władysław
JACKIEWICZ WładysławJACKIEWICZ WładysławJACKIEWICZ Władysław
Tytuł:Obraz XI/99 (1999)
Technika:olej, płótno
Wymiary:116 x 89 cm
Uwagi:
sygn. p.d.: „Jackiewicz”
Płótno posiada sfalowanie oraz podklejenie w prawym dolnym rogu.
Sprzedane:III Aukcja Dzieł Sztuki
Cena wywoławcza:7000 zł
Cena uzyskana:9000 zł
JACKIEWICZ Władysław
JACKIEWICZ WładysławJACKIEWICZ WładysławJACKIEWICZ Władysław
Tytuł:Bild XXV/91 (1991)
Technika:olej, płótno
Wymiary:60 x 75 cm
63,5 x 78,5 cm (wymiary z oprawą)
Uwagi:
sygnowany p.d.: "Jackiewicz"
opis pracy:
Prezentowany obraz Władysława Jackiewicza wpisuje się w serię malowanych przez artystę obrazów abstrakcyjnych z motywem sylwety ciała ludzkiego. Horyzontalna kompozycja dzieła zbudowana jest w oparciu o zespół subtelnych napięć linearnych i kontrastów barwnych czerwieni i cynobru. Obraz namalowany został płaską plamą barwną. Dominantą kompozycyjną jest kształt o miękkiej, organicznej formie, przecinający obraz w jego środkowej części. Nasuwa on bezpośrednie skojarzenie z silnie wygiętą sylwetką korpusu ciała ludzkiego. Poprzez laserunkowe wykończenie prześwitują miejscami typowe dla artysty, dynamizujące formę linie rysunku wykonanego ołówkiem. Ten ostatni zabieg sprawia, że przetransportowana na język abstrakcji sylweta przywołuje echa ćwiczenia akademickiego, jakim jest studium aktu. Pomimo swojej płynnej dynamiki i kontrastowości obraz jest doskonale zrównoważony, a przez to subtelny i delikatny. Prezentowana praca “Bild XXV/91” zaprasza widza w sferę zmysłowej intymności.

PRACA NIEDOSTĘPNA
niedostepny

NOTA BIOGRAFICZNA - WŁADYSŁAW JACKIEWICZ

Władysław Jackiewicz urodził się w 1924 roku w Podbrodziu (koło Wilna), zmarł 30 marca 2016 roku. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku z siedzibą w Sopocie (obecnie Akademia Sztuk Plastycznych w Gdańsku). Dyplom uzyskał w 1952 r. w pracowni Artura Nachta-Samborskiego. W latach 1959-1981 rozpoczął pracę pedagogiczną na macierzystej uczelni, przechodząc po szczeblach kariery akademickiej od asystenta do profesora (1975). W latach 1969-1981 pełnił funkcję rektora PWSSP.

Malarz był współtwórcą "Grupy Gdańskiej" oraz członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, a po jego rozwiązaniu założycielem Związku Polskich Malarzy i Grafików, w którym w latach 1985-1989 pełnił funkcję prezesa. Na przestrzeni lat 1986-1990 był członkiem Narodowej Rady Kultury. Jackiewicz otrzymał wiele nagród i odznaczeń państwowych, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odznaczenia Polski (1973, 1975), nagrodę I stopnia MKiS (1969, 1974, 1979, 1980, 1985) czy medal św. Wojciecha (2012). Jego dzieła były eksponowane na niemal 50 wystawach monograficznych w kraju i za granicą, a także na kilkudziesięciu ekspozycjach zbiorowych. Malarz wystawiał m.in. we Włoszech, w Niemczech, Czechach, Szwajcarii, Francji, Argentynie, Meksyku, USA czy Iraku.

Wczesne prace Jackiewicza z czasów studenckich i początku lat 50. powstawały jeszcze pod wpływem Artura Nachta-Samborskiego oraz Piotra Potworowskiego i są utrzymane w stylistyce koloryzmu. Lata 50. to okres poszukiwań twórczych artysty. Początkowo Jackiewicz malował odrealnione krajobrazy o żywej kolorystyce, potem zwrócił się w stronę kubizmu, by w końcu sięgnąć do sfery abstrakcji. W latach 60. w dorobku artysty pojawia się epizod taszystowski. Pod koniec dekady Jackiewicz ostatecznie poświęcił się abstrakcji, poruszając przede wszystkim temat cielesności i wypracowując własną ideę aktu, który stał się motywem przewodnim sztuki malarza. Pomimo powtarzalności tematu, płótna Jackiewicza są różnorodne, zarówno pod względem kompozycyjnym jak i kolorystycznym. Pod względem formalnym malarstwo artysty oparte jest na silnej konstrukcji, stworzonej z harmonijnych, ujmowanych płaską plamą barwną form. Na płótnach splecione w miłosnym akcie ciała połączone są w jedno, a kształty postaci wykadrowane tak, że w polu obrazowym ukazany pozostaje sam, pozbawiony szczegółów anatomicznych korpus. Niezwykle oszczędna kompozycja skupia uwagę na nagich, syntetycznie ujmowanych sylwetach. Artysta subtelnie modelował z lekka rozmyte formy, stosując rozjaśnioną kolorystykę i delikatne kontrasty, wykorzystując przy tym efekt prześwitywania barwnego gruntu i rysunku przez warstwę laserunku.

Przykładem charakterystycznej twórczości Jackiewicza jest Bild XXV/91, w którym horyzontalna kompozycja dzieła zbudowana jest w oparciu o zespół subtelnych napięć linearnych i kontrastów barwnych. Dominantą kompozycyjną jest jasny kształt o organicznej formie, nasuwający bezpośrednie skojarzenie z wygiętą sylwetką ludzką. Poprzez laserunkowe wykończenie prześwitują miejscami typowe dla artysty, dynamizujące formę linie rysunku wykonanego ołówkiem. Pomimo swojej płynnej dynamiki i kontrastowości obraz jest doskonale zrównoważony. Abstrakcyjne obrazy Jackiewicza mają swój niepowtarzalny, intymny nastrój, który pobudza wyobraźnię i pozwala zanurzyć się w świecie subtelnej zmysłowości.

WYBRANE WYSTAWY

1968 - "Nowa sieć", Praga
1975 - Palazzo dell Arengario, Mediolan, Włochy
1977 - Instytut Kultury Polskiej, Szkokholm, Szwecja
1982 - Pallazo Bogatti Valsecchi, Mediolan, Włochy
1986 - Galeria "EL", Elbląg; 1987 - Zachęta, Warszawa
1988 - XLII Biennale di Venezia, Wenecja, Włochy
1990 Maison des Ballis, Rodemark, Francja
1997 - Biuro Wystaw Artystycznych, Gorzów.

 

TEKSTY NA TEMAT ARTYSTY

„Akty Władysława Jackiewicza to pomimo odejścia od tradycyjnych sposobów wyrażania zmysłowości, to pomimo uabstrakcyjnienia formy – przedstawienie kobiety czy kobiety i mężczyzny. Przesunięty kontur, cienie, dynamiczna, barwna linia obwodząca płaszczyzny koloru tak jak rozświetlona aura, to tylko sugestie jakże dosłownie prezentujące anegdotę obrazu, opowieść malarza o kobiecie i mężczyźnie.”

Danuta i Jan Dettlaff


„Władysław Jackiewicz należy do średniego pokolenia malarzy, którego życiorysy bogate są w doświadczenia i fakty artystyczne. Pokolenie to wchodziło w samodzielne życie artystyczne w latach pięćdziesiątych, poszukując własnej drogi twórczej w gąszczu różnorodnych kierunków i tendencji. Czas „eksplozji nowoczesności” przypadający na lata 1956-1960 kształtował wczesne malarstwo Jackiewicza. Odejście od narracyjności, abstrakcja geometryczna i malarstwo materii – to istotne doświadczenia jego pokolenia, które zrywało z estetyką koloryzmu dominującą na Wybrzeżu. A jednak tradycja szkoły sopockiej, której mistrzowie kultywowali zagadnienia malarskich rozstrzygnięć konstrukcji obrazu i wyrafinowanej kolorystyki, zostawiła żywy ślad. Nie bez znaczenia był fakt, że wyszedł Jackiewicz z pracowni Artura Nachta-Samborskiego, który uczulał swych uczniów na wagę gry malarskiej, opartej przede wszystkim na barwnej plamie. To szczególne uwrażliwienie oka na nieznaczne nawet różnice tonów i półtonów barwnych jest widoczne już we wczesnych obrazach Jackiewicza.”

Około 1967 roku malarstwo Jackiewicza ulega dalszym wewnętrznym przeobrażeniom. Większe formaty płótna zdają się bardziej sprzyjać temperamentowi artysty i jego potrzebie spontanicznego i niemal żywiołowego gestu. Rozluźnia się też rygorystyczna konstrukcja kompozycji. Wdzierają się w nią improwizatorskie, choć kontrolowane działania. Chłodną geometrię wypierają formy bardziej miękkie i bardziej biologiczne. Pojawiają się też pierwsze sylwety ciał, które z czasem staną się głównym motywem rozwijanym w realizowanych równolegle cyklach z ostatnich lat, zatytułowanych Sytuacje i Obrazy”.

Zofia Watrak, Władysław Jackiewicz, „Dwumiesięcznik Sztuka”, nr 4/87, s. 4.

 

Poszukujemy prac

 

NIEDOSTĘPNE PRACE ARTYSTY

x
«
»