MARCZYŃSKI Adam

MARCZYŃSKI Adam
MARCZYŃSKI AdamMARCZYŃSKI AdamMARCZYŃSKI Adam

MARCZYŃSKI Adam BIOGRAFIA

Tytuł:Pejzaż
Technika:akwarela, karton
Wymiary:34 x 49 cm (w świetle)
57 x 72 cm (z oprawą)
Uwagi:
Cena:2900,00 zł rezerwuj
MARCZYŃSKI Adam

MARCZYŃSKI Adam BIOGRAFIA

Tytuł:Struktura 6 (1962)
Technika:relief, collage (fornir), płyta, technika własna
Wymiary:90 x 68 cm
niedostepny

 

ADAM MARCZYŃSKI - NOTA BIOGRAFICZNA

Adam Marczyński urodził się w 1908 roku w Krakowie, zmarł tamże w 1985 roku. Studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Władysława Jarockiego oraz Ignacego Pieńkowskiego. Dyplom obronił w 1936 roku. Artysta współpracował z przedwojenną Grupą Krakowską (m.in. Sasza Blonder, Maria Jarema, Leopold Lewicki, Stanisław Osołowicz, Jonasz Stern, Henryk Wiciński) oraz z reaktywowaną w 1957 roku drugą Grupą Krakowską (m.in. Jerzy Bereś, Maria Jarema, Tadeusz Kantor, Janina Kraupe, Jadwiga Maziarska, Maria Pińska-Bereś, Erna Rosenstein, Maria Stangret). Artysta prowadził działalność pedagogiczną na macierzystej uczelni. Twórczość malarza można podzielić na kilka etapów. Przed wojną i tuż po jej zakończeniu artysta tworzył w duchu kubizmu oraz koloryzmu. W połowie lat 50. w jego pracach pojawiły się odniesienia do surrealizmu. Kolejny zwrot nastąpił w drugiej połowie lat 50. kiedy artysta zaczął dążyć ku abstrakcji. Formy geometryczne oraz silnie zaznaczona konstrukcja kompozycji dominowały w pracach z lat 60. Zmieniły się wówczas materiały, z których prace były konstruowane. Artysta zaczął wykorzystywał: blachę, tekturę, fornir, listewki tworząc z nich kolaże. Obrazy te nawiązywały do malarstwa materii (cykl "Konkrety"). Kolejnym etapem w twórczości Adama Marczyńskiego było wprowadzenie ruchomych elementów w pracach (I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu, 1965). W latach 70. pojawiły się w pracach artysty kasetony (cykl "Dekompozycje", "Układy otwarte"). Warto zaznaczyć, że prace wpisują się w sztukę kinetyczną. Ze względu na ruchomość elementów, każda zmiana wprowadza nową jakość odbioru. Kolorystyka kompozycji była ograniczona, często sprowadzona do jednego koloru (minimalizm).

Artysta wziął udział w wielu wystawach: - Biennale Sztuki w Wenecji w 1956 r., - II i III Wystawa Sztuki Nowoczesnej, Warszawa 1957 r. i 1959 r., - II Międzynarodowe Biennale Grafiki, Lublana, 1957 r., - Biennale Sztuki w Sao Paulo 1959 r., - Documenta w Kassel, 1959 r., - Sympozje "Złotego Grona", - Zielona Góra, 1963 r. i 1965 r., - I Biennale Form Przestrzennych, Elbląg, 1965 r.

 

ARTYKUŁY NA TEMAT ARTYSTY

 

Jan Pamuła,Tekst w katalogu Adam Marczyński (1908- 1985) Malarstwo "W roku 1961 artysta zaczyna kształtować swe obrazy-obiekty używając forniru, blachy i cienkich listewek, którymi wprowadza geometryczne podziały. Bardzo szybko czyni krok następny, przechodzi od kształtowania powierzchni do porządkowania logiki samych podziałów. Rezygnuje z bogactwa faktury, następuje stopniowe oczyszczanie powierzchni obrazu - przejście od materiałów naturalnych, poddanych działania czasu, od reliktów i odpadków do estetyki niemal technologicznej, przemysłowego produktu. Geometryczność układów, zapoczątkowana w "Konkret", wysuwa się na plan pierwszy. Teraz najważniejsze są miara, podział, geometryczność, systemowość, funkcja elementów w całości. Artysta tworzy atrakcyjność wizualną zupełnie innego typu, dominuje w niej ład wynikający z organizacji elementów układu, stosowności logiki wizualnej." Jan Pamuła, Tekst w katalogu Adam Marczyński (1908- 1985) Malarstwo, Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, 1998, s. 17.

 Katarzyna Podniesińska Między metaforą a konkretem "Około roku 1960 w twórczości Marczyńskiego na czoło zainteresowań wysuwa się zdecydowana budowa obrazu, oparta na jasnych podziałach pionowych i poziomych. Wyznaczone w ten sposób pola wypełniają Konkrety - przedmioty "znalezione", "odrzucone". Wysiłek namalowania faktury zostaje zastąpiony przez zastosowanie konkretnego materiału. Na wystawie zaprezentowano zespół pięciu kolaży z lat 1962-1963. Na dyktę zostały naklejone okładziny papierowe imitujące drewno w różnych jego fazach zniszczenia, blachę albo papę, tynk, marmur. Niektóre z nich sprawiają wrażenie wyciętych z wcześniej realizowanych monotypii barwnych. Wpisano je w ściśle określone geometryczne figury, najczęściej prostokąty i trapezy. Papier, czasami naklejony na tekturę, został specjalnie zniszczony, pozadzierany, pognieciony, otrzymał zacieki i plamy. W jakiś dziwny i przewrotny sposób ta okaleczona, cierpiąca materia zaczęła oddziaływać poprzez swoją dekoracyjność i rytmiczność, a dzięki finezji kolorystycznej stała się piękna."

 

Katarzyna Podniesińska Między metaforą a konkretem tekst w katalogu: Adam Marczyński Między metaforą a konkretnem. Prace z lat 1954-1963, Wystawa w cyklu "Galeria Żywa" w Muzeum Narodowym w Krakowie, październik-grudzień 2008, str. 9.

 

NIEDOSTĘPNE PRACE ARTYSTY