MARCZYŃSKI Adam

MARCZYŃSKI Adam
MARCZYŃSKI AdamMARCZYŃSKI AdamMARCZYŃSKI Adam
Tytuł:Pejzaż
Technika:akwarela, karton
Wymiary:34 x 49 cm (w świetle)
57 x 72 cm (z oprawą)
Uwagi:
sygnowany p.d.: "Marczyński"

opis pracy:
Praca Adama Marczyńskiego ukazuje widok na zielone podwórze. Na pierwszym planie widoczne są drzewa, dalej przestrzeń ograniczają ściany budynków. Obraz malowany jest energicznie, łączącymi się ze sobą, ale niezależnymi plamami barwnymi. Kolorystyka jest wąska, dominują odcienie szarości, zieleni oraz brązu. Tematyka pejzażu dosyć często pojawia się w dorobku artysty, towarzyszyła mu bowiem przez cały okres jego twórczości.

Praca dostępna w ofercie galeryjnej na stronie www.galeria-attis.pl
zapytaj o cenę

ADAM MARCZYŃSKI - NOTA BIOGRAFICZNA

Adam Marczyński urodził się w 1908 roku w Krakowie, zmarł tamże w 1985 roku. Artysta uznawany jest za jednego z najważniejszych przedstawicieli awangardy w Polsce.
Studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach Władysława Jarockiego oraz Ignacego Pieńkowskiego. Dyplom obronił w 1936 roku.
Artysta współpracował z przedwojenną Grupą Krakowską, do której należeli też m.in. Sasza Blonder, Maria Jarema, Leopold Lewicki, Stanisław Osostowicz, Jonasz Stern, Henryk Wiciński oraz z reaktywowaną w 1957 roku II Grupą Krakowską (m.in. Jerzy Bereś, Maria Jarema, Tadeusz Kantor, Janina Kraupe, Jadwiga Maziarska, Maria Pińska-Bereś, Erna Rosenstein, Maria Stangret).
Od 1945 roku artysta prowadził pracownię malarstwa na macierzystej uczelni. W 1950 roku uzyskał tytuł profesora.

Twórczość Adama Marczyńskiego można podzielić na kilka etapów. Przed wojną i tuż po jej zakończeniu artysta tworzył w duchu kubizmu oraz koloryzmu. W połowie lat 50. w jego pracach zaczęły pojawiać się odniesienia do surrealizmu. Kolejny zwrot nastąpił w drugiej połowie lat 50., kiedy to malarz zaczął dążyć ku abstrakcji, a w latach 60. w jego prace zdominowały formy geometryczne oraz silnie zaznaczona konstrukcja. Zmieniły się wówczas też materiały, z których prace były komponowane. Artysta zaczął wykorzystywać np. blachę, tekturę, fornir czy listewki, tworząc z nich przestrzenne kolaże. Obrazy te nawiązywały do malarstwa materii (cykl "Konkrety").
Kolejnym etapem w twórczości Adama Marczyńskiego było wprowadzenie do kompozycji ruchomych elementów (I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu, 1965). W latach 70. w pracach artysty zaczęły pojawiać się kasetony (cykl "Dekompozycje", "Układy otwarte"). Warto zaznaczyć, że tego typu dzieła malarza wpisują się już w sztukę kinetyczną. Ze względu na ruchomość elementów, każda zmiana wprowadza nową jakość odbioru. Kolorystyka kompozycji była ograniczona, często sprowadzona do jednego koloru.

Poza malarstwem i sztuką kolażu Adam Marczyński zajmował się również grafiką, ze szczególnym upodobaniem uprawiał monotypię. Artysta tworzył też ilustracje oraz projektował i wykonywał scenografie dla teatru „Cricot”. Jest autorem kilku malowideł monumentalnych, np. polichromii w katedrze tarnowskiej.

Artysta wziął udział w wielu wystawach w Polsce i za granicą, m.in. w Biennale Sztuki w Wenecji (1956), II i III Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (1957, 1959), II Międzynarodowym Biennale Grafiki w Lublanie (1957), Biennale Sztuki w Sao Paulo (1959) czy I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu (1965).

Prace Adama Marczyńskiego znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Wrocławie i Poznaniu, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy czy Muzeum Śląskiego w Katowicach.

 

ARTYKUŁY NA TEMAT ARTYSTY

 

"W roku 1961 artysta zaczyna kształtować swe obrazy-obiekty używając forniru, blachy i cienkich listewek, którymi wprowadza geometryczne podziały. Bardzo szybko czyni krok następny, przechodzi od kształtowania powierzchni do porządkowania logiki samych podziałów. Rezygnuje z bogactwa faktury, następuje stopniowe oczyszczanie powierzchni obrazu - przejście od materiałów naturalnych, poddanych działania czasu, od reliktów i odpadków do estetyki niemal technologicznej, przemysłowego produktu. Geometryczność układów, zapoczątkowana w "Konkret", wysuwa się na plan pierwszy. Teraz najważniejsze są miara, podział, geometryczność, systemowość, funkcja elementów w całości. Artysta tworzy atrakcyjność wizualną zupełnie innego typu, dominuje w niej ład wynikający z organizacji elementów układu, stosowności logiki wizualnej."

Jan Pamuła, Tekst w katalogu Adam Marczyński (1908- 1985). Malarstwo, Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, 1998, s. 17.

 

"Około roku 1960 w twórczości Marczyńskiego na czoło zainteresowań wysuwa się zdecydowana budowa obrazu, oparta na jasnych podziałach pionowych i poziomych. Wyznaczone w ten sposób pola wypełniają Konkrety - przedmioty "znalezione", "odrzucone". Wysiłek namalowania faktury zostaje zastąpiony przez zastosowanie konkretnego materiału. Na wystawie zaprezentowano zespół pięciu kolaży z lat 1962-1963. Na dyktę zostały naklejone okładziny papierowe imitujące drewno w różnych jego fazach zniszczenia, blachę albo papę, tynk, marmur. Niektóre z nich sprawiają wrażenie wyciętych z wcześniej realizowanych monotypii barwnych. Wpisano je w ściśle określone geometryczne figury, najczęściej prostokąty i trapezy. Papier, czasami naklejony na tekturę, został specjalnie zniszczony, pozadzierany, pognieciony, otrzymał zacieki i plamy. W jakiś dziwny i przewrotny sposób ta okaleczona, cierpiąca materia zaczęła oddziaływać poprzez swoją dekoracyjność i rytmiczność, a dzięki finezji kolorystycznej stała się piękna."

Katarzyna Podniesińska, Między metaforą a konkretem, tekst w katalogu Adam Marczyński. Między metaforą a konkretem. Prace z lat 1954-1963. Wystawa z cyklu "Galeria Żywa" w Muzeum Narodowym w Krakowie, październik-grudzień 2008, str. 9.

 

 

Poszukujemy prac

 

NIEDOSTĘPNE PRACE ARTYSTY

x
«
»