STASIAK Ludwik

STASIAK Ludwik
STASIAK LudwikSTASIAK LudwikSTASIAK Ludwik
Tytuł:Ceremonia
Technika:olej, tektura
Wymiary:70 x 102 cm
82 x 113 cm (wymiary z oprawą)
Uwagi:
sygnowany l.d.: "Ludwik Stasiak"
opis pracy:
Praca przedstawia scenę "oczepin". Według tradycji panna młoda podczas wesela miała rozplątywane misternie uplecione warkocze ("rozpleciny"), symbolizujące stan panieński. Kolejnym etapem rytuału było nałożenie przez kobiety już zamężne czepca. Nowe nakrycie głowy wymagało aby włosy kobiety były mało widoczne dla postronnych. "Rozpleciny" oraz "oczepiny" stanowiły rytuał przejścia dziewczyny w kobietę, pannę w mężatkę.
Sprzedane:I Aukcja Dzieł Sztuki
Cena wywoławcza:7500 zł
Cena uzyskana:7500 zł

LUDWIK STASIAK - NOTA BIOGRAFICZNA

Ludwik Stasiak
Autoportret artysty [Źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe]

 

Ludwik Stasiak urodził się 13 sierpnia 1858 roku, zmarł 3 grudnia 1924 r. w Bochni. Ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1879-1886 studiował malarstwo u Jana Matejki, Floriana Cynka i Izydora Jabłońskiego w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. Studia kontynuował od 1886 roku w Wiedniu pod okiem Augusta Eisenmengera a następnie na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium w pracowniach Alexandra Wagnera i Aleksandra Liezen-Mayera.

Artysta wystawiać zaczął już jako student. W latach 1884-1901 swoje prace wystawiał w Krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych oraz Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Malarz w latach 90. ponownie odwiedził Wiedeń oraz Monachium po czym na stałe osiadł w rodzinnej Bochni. W 1893 roku, dzięki pomocy mecenasa sztuki, hrabiego Ignacego Milewskiego, zorganizowano pierwszą dużą wystawę indywidualną Stasiaka w Galerii Sztuki Polskiej w Sukiennicach. Zaprezentowano na niej 40 płócien artysty. W tym samym roku artysta wyjechał do Chicago, gdzie wziął udział w powszechnej wystawie przemysłowej.

Ludwik Stasiak, wychowany w robotniczej rodzinie górniczej o góralskich korzeniach często utrwalał wspomnienia z dzieciństwa. Malował obrazy o tematyce ludowej, które w idylliczny sposób przedstawiały życie oraz tradycje polskiej wsi. Jednym z jego ulubionych tematów były także pejzaże ukazujące typowo „polskie” ogrody, zarośnięte przez gąszcze lilii, ostróżek, malw i irysów.

Był zafascynowany średniowieczem, pod wpływem osobowości twórczej Jana Matejki zainteresował się nurtem historycznym w malarstwie. Studiował życiorys i twórczość Wita Stwosza. Swoją wiedzę na ten temat zawarł w książkach: "O narodowości Wita Stwosza", "Rewindykacja własności naszej", "Wit Stwosz natchnieniem Albrechta Durera", "Wit Stwosz, jego życie i jego dzieła." Przyjaciółmi Stasiaka byli m.in. Jacek Malczewski, Wincenty Wodzinowski, Włodzimierz Tetmajer, Władysław Skoczylas.

Artysta angażował się w działalność społeczną i publiczną. Był członkiem Komisji Rewindykacyjnej Dzieł Sztuki oraz Związku Powszechnego Artystów Polskich. Swoją działalność artystyczną dzielił z karierą literacką. Poza publikacjami naukowymi dotyczącymi życia i twórczości Wita Stwosza pisał powieści historyczne, baśnie, utwory sceniczne. Współpracował także z pismami takimi jak „Tygodnik Ilustrowany”, „Bluszcz”, „Biesiada Literacka”.

 

TEKSTY NA TEMAT TWÓRCZOŚCI ARTYSTY

Fascynacja polską wsią, w szczególności podkrakowską, która była głównym czynnikiem kształtującym malarstwo artystów z nurtu chłopomanii – Stanisława Radziejowskiego, Ludwika Stasiaka, Włodzimierza Tetmajera, Wincentego Wodzinowskiego i Kacpra Żelechowskiego. Malarze Ci ukończyli zarówno krakowską Szkołę Sztuk Pięknych u Jana Matejki, jak i Akademię Monachijską. Jeszcze w trakcie studiów krakowskich połączyła ich wspólna pasja i zainteresowanie ludem wiejskim. Od 1887 roku ich pierwsze płótna zaczęły pojawiać się na wystawach w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych. Były to obrazy, w których przewijała się ludomańska tematyka. Wspólnie stworzyli jedną z pierwszych grup artystycznych. Działalność piątki charakteryzowała się jednakże tym, że swój program wyrażali nie w manifestach, a w swoistym podejściu do tematyki obrazów, idei malarskiej, sposobie przedstawiania bohatera. Nade wszystko zaś wzajemna przyjaźń stała się ogniwem łączącym piątkę artystów – stąd też pochodzi nazwa piątka chłopomanów. Dopiero po roku 1900 da się zauważyć rozbieżność w podejściu do tematu, rozejście się ich dróg artystycznych. Ludwik Stasiak stał się literatem i historykiem sztuki, Żelechowskiego „pochłonął” kabaret Zielony Balonik i fotografia, Wodzinowski w większości malował studyjne portrety i sceny rodzajowe, powielane w późniejszej twórczości. Jedynie Tetmajer i Radziejowski, którzy też na stałe mieszkali na wsi, pozostali wierni ideom chłopomanii i tworzyli z natury”.

-Beata Pranke, „Nurt chłopomanii w twórczości Stanisława Radziejowskiego, Ludwika Stasiaka, Włodzimierza Tetmajera, Wincentego Wodzinowskiego i Kacpra Żelechowskiego, Wydawnictwo Neriton, Warszawa 2003, s. 5.


„Szczególne zainteresowanie Ludwik Stasiak kierował na sztukę średniowieczną. Fascynowała go twórczość Wita Stwosza i innych artystów z jego kręgu. Na przełomie wieków odbył podróż artystyczną po Spiszu zwiedzając tamtejsze kościoły, bogate w cenne zabytki sztuki średniowiecznej, w poszukiwaniu wpływów Wita Stwosza w twórczości takich artystów jak np. Paweł z Lewoczy. Podróż ta była inspiracją do powstania licznych rysunków, szkiców i projektów kart pocztowych.”

-Janina Kęsek, „Ludwik Stasiak (1858-1924)”, Wiadomości Bocheńskie, nr 4, zima 2008/2009, s. 4.

x
«
»