Oferta galeryjna

Krótki pobyt w 1990 roku w pracowni Henry’ego Moore’a pod Londynem umożliwił Stanisławowi Wysockiemu bezpośrednie zetknięcie się z twórczością mistrza. Doświadczenie to wywarło znaczący wpływ na jego sztukę, czego przykładem jest prezentowana, odlana z brązu rzeźba pt. "Kobieta", ukazująca jeden z kluczowych motywów w jego dorobku - postać żeńską przedstawioną na granicy abstrakcji. Artysta świadomie wydobył walory użytego materiału, łącząc zróżnicowane faktury – od nieregularnych, patynowanych powierzchni po gładkie, lśniące fragmenty. To szczególne podejście do tworzywa sprawia, że dzieło zachwyca zarówno swoją formą, jak i dopracowanym detalem.

Prezentowany pejzaż przedstawia jeden z najbardziej malowniczych zakątków Ojcowskiego Parku Narodowego – Bramę Krakowską. Formacja skalna, zbudowana z bloków wapieni jurajskich, niegdyś stanowiła fragment szlaku handlowego prowadzącego z Krakowa na Śląsk. Od momentu, w którym Ojców zaczął rozwijać się jako uzdrowisko i miejsce wypoczynkowe, teren ten przyciąga coraz liczniejsze rzesze turystów, zwłaszcza mieszkańców Krakowa.

Wiktor Zin, zafascynowany pięknem Polski, sięgnął po malarską technikę akwareli, która pozwoliła mu niezwykle nastrojowo uwiecznić bogactwo jesiennego pejzażu. Tworząc omawianą kompozycję artysta skupił się wyróżnieniu monumentalnych, jasnych skał, które wyłaniają się zza bujnej, przekwitającej roślinności. Artysta umiejętnie zróżnicował światła i cienie, dodając całej scenie głębi, a zastosowana przez niego rozbudowana paleta barw - od chłodnych zieleni po złociste żółcie, ciepłe pomarańcze i głębokie czerwienie – pozwoliła na oddanie piękna jesiennego popołudnia.

Prezentowana w ofercie aukcyjnej praca z 2018 roku oddziałuje na widza chłodnymi odcieniami błękitów i niebieskości. Kompozycja złożona z niewielkich kwadratów w rożnych tonacjach daje efekt iluzji wielopłaszczyznowości płótna i wydaje się emanować zmiennym blaskiem. Elementy przenikają się nawzajem, dając także wrażenie ruchu i ekspresji. Rozedrgana forma silnie kontrastuje z płaszczyzną obrazu – gładką i matową, z ledwo dostrzegalną subtelną, regularną fakturą. Kolor i światło w obrazach Tamary Berdowskiej ma znaczenie symboliczne – skłania do zadumy, medytacji, przywołuje skojarzenia z kosmosem i przypomina o przemijaniu.

Teodor Axentowicz powtarzał w swoich kompozycjach huculskich wizerunki tych samych modeli, umiejscawiając ich jednak w różnych sytuacjach i kontekstach symbolicznych. Gwoli przykładu wspomnieć można o obrazie artysty pt. "Wizja – wspomnienie" ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, w którym w podobnym układzie ujęta została postać tego samego starca ukazanego w półpostaci pod drzewem, tym razem w jednak w towarzystwie pięknej zjawy – wspomnienia z młodości.
Fascynacja Huculszczyzną pojawiła się w twórczości Teodora Axentowicza już w latach 80. XIX wieku i trwała przez kolejne dekady. Tematyka ludowa i folklor w malarstwie tego artysty wyróżnia się jednak na tle młodopolskiej chłopomanii – sztuka Teodora Axentowicza nie wychwala, jak to ma miejsce u wielu innych malarzy, barwności życia oraz tradycji chłopskich i ich wolności w naturze, a także braku miejskiego, dekadenckiego zepsucia. Skupia się ona natomiast na symbolicznych treściach dotyczących każdego człowieka, porusza zagadnienie śmierci i przemijania, pokazuje obrzędy religijne – ale te charakteryzujące się wielką powagą, jak pogrzeby czy Święto Jordanu.

Prezentowana praca jest jednak zgoła inna - przedstawia w symbolicznym ujęciu natchnienie malarza, które dla artysty stanowi zawsze początek procesu twórczego. Zagadnienie roli artysty, a także jego sztuki i samego jej źródła powracało zresztą niejednokrotnie w rozważaniach młodopolskich. Swoboda malowania obrazu, a także niedoprecyzowanie szczegółów, ani miejsca i czasu, w których rozgrywa się uwieczniona scena, nadają pracy wręcz mistycznego charakteru.
Po prawej stronie kompozycji znajduje się postać muzy - unoszącej się półpostaci kobiety, jak gdyby wyrwanej z jednego z obrazów artysty. Rysy jej twarzy pozostają niedookreślone. W podobny, dość enigmatyczny sposób Franciszek Żmurko przedstawił zapatrzonego w nią artystę, trzymającego w dłoni paletę. Zwrócenie postaci męskiej plecami do widza skutecznie utrudnia identyfikacje modela. Natomiast porównanie ujęcia z fotografiami z późnego okresu życia Franciszka Żmurki, pozwala wysunąć przypuszczenia, że artysta pragnął przedstawić tu samego siebie. Uwagę zwraca przede wszystkim charakterystyczna szpiczasto zakończona broda, którą zwykł nosić.
Chociaż tworzenie portretów własnych, należy do mniej znanych obszarów działalności Franciszka Żmurki, wiadomo jest, że wykonał ich co najmniej kilka, wykorzystując różne techniki malarskie. Jednym z najbardziej znanych jest "Autoportret z paletą" z 1895 roku, przechowywany w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Ukazywanie samego siebie w różnych momentach życia, było z pewnością świetną okazją do eksperymentowania i pracy studyjnej, ale też pozwalało na głębszą refleksję - nad sztuką i upływającym czasem.