41. Aukcja Dzieł Sztuki (19 XI 2024)

Najchętniej Teodor Axentowicz uwieczniał portrety Hucułów oraz kultywowane przez nich obrzędy religijne, jak m.in. widoczne na prezentowanym obrazie obchody święta Jordanu (Epifanii). To przypadająca na styczeń prawosławna uroczystość, której kluczowym elementem jest poświęcenie wody na pamiątkę chrztu Chrystusa.

W oferowanej pracy na pierwszym planie Teodor Axentowicz ujął młodą kobietę i dziewczynkę w charakterystycznych dla Hucułów zimowych strojach. Postać po prawej trzyma w ręku świecę, dziecko natomiast niesie znany z innych obrazów artysty zielony dzbanek, który po ceremonii posłuży do nabrania poświęconej wody. W tle widnieje zimowy, górzysty krajobraz i drewniana architektura cerkwi.
Obraz jest godny zauważenia nie tylko pod względem jakości artystycznej i tematu, ale również z uwagi na kwestie formalne. Przy pracy Teodor Axentowicz zastosował mieszaną technikę, uzyskując, przez połączenie pastelu z akwarelą, głębię koloru i zróżnicowaną fakturę. Dosyć rzadkim na tle twórczości artysty jest portretowe właściwie, bliskie przedstawienie dwóch postaci żeńskich na pierwszym planie - zwykle w dziełach Teodora Axentowicza zobaczymy dojrzałego mężczyznę z chłopcem lub dziewczynką. Obraz jest zbudowany w oparciu o wąską, chłodną gamę barwną ze skupiającymi wzrok widza na twarzach przestawionych Hucułek akcentami kolorystycznymi w nakrywających ich głowy chustach. Szczególną uwagę należy zwrócić na czerwonawą chustę młodej kobiety - w kresce oddającej wzór wyczuwalna jest finezja mistrzowskiej ręki Teodora Axentowicza.

Dużym źródłem inspiracji była jej podróż do Włoch, odbywana w latach 1911-1914, podczas której stworzyła sporo widoków odwiedzanych miejsc.

W prezentowanej pracy próżno szukać przesyconej światłem, zróżnicowanej kolorystyki obrazów Rychter-Janowskiej. Praca stanowi bowiem świadectwo starożytnej historii. Niewątpliwym źródłem inspiracji dla namalowania obrazu było bowiem odwiedzenie antycznego miasta Syrakuzy we wschodniej części Sycylii. Zgodnie z autorskim tytułem dzieła, przedstawia ono starożytną grecką ulicę, w późniejszym okresie określaną jako Via dei Sepolcri. Charakteryzują ją wysokie skaliste ściany, w których wydrążono komory grobowe. Ulica prowadzi przechodniów w górę, zakręca najpierw w stronę zachodnią, później zakrzywia się na północ. Przypuszcza się, że była ona jednym z ważnych szlaków prowadzących do greckiego amfiteatru i tym samym drogą sławy, upamiętniającą kult zmarłych bohaterów. Tajemniczość odwiedzonego miejsca artystka utrwaliła z przewagą barw chłodnych, głównie zieleni i błękitów. Sztafaż stanowi milczący pochód postaci ludzkich, odzianych w antyczne długie szaty w kolorach fioletu, jasnych i ciemnych zieleni oraz niebieskości. Uchwycenie zachodzącego słońca, rzucającego blaski i cienie na monumentalne kamienne ściany, dodaje przedstawieniu mistycznego i podniosłego charakteru.

OPIS PRACY:
Franciszek Starowieyski, jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich artystów współczesnych, czerpał inspiracje ze sztuki secesji i surrealizmu, wypracowując ostatecznie zindywidualizowany styl malarski. W oferowanej pracy artysta zastosował wielokrotnie powracający w jego twórczości motyw sylwetki kobiety o pełnych kształtach, której towarzyszy surrealistyczne hybrydalne stworzenie. Postać widziana jest od tyłu i znajduje się blisko hybrydy mającej tułów konia (z fragmentami nasuwającymi skojarzenia raczej z umięśnionym ciałem lwa) i ptasią czaszkę w miejscu głowy. Całość wywiera na widzu silne wrażenie będące swoistą mieszanką zachwytu i niepokoju. W kompozycji został również zawarty tak znamienny dla malarstwa Franciszka Starowieyskiego erotyzm, przejawiający się nie tylko w samym ukazaniu kobiety w akcie, ale także w spleceniu nóg postaci i hybrydy.
Obraz został wykonany za pomocą pewnych, energicznych, kotłujących się linii, które kształtują ekspresyjne sylwetki. Franciszek Starowieyski w tej swobodnej kompozycji zawarł szereg charakterystycznych dla swojego malarstwa środków - wyraźny kontur, zawężenie gamy barwnej do dwóch kontrastujących ze sobą kolorów, sugestywny światłocień, jak i skupienie się na pięknie ciała. Artysta antydatował swoje prace o 300 lat wstecz, w związku z czym pastel "Kobieta z hybrydą", który powstał na początku XXI wieku, został przez malarza opatrzony datą 1702.

2. "Pejzaż surrealistyczny z chmurą" (1987)
Technika: tempera, papier
Wymiary: 27,5 x 21,3 cm | 60 x 49,6 cm (z passe-partout)
Sygnowany i datowany p.d.: "Jerzy A. Wróblewski 87"
Opisany na odwrocie.

PRACE NIEDOSTĘPNE

2. "Burza abstrakcji II" (1989)
Technika: akryl, tempera, karton
Wymiary: 40 x 32,5 cm | 64,5 x 49 cm (z passe-partout)
Sygnowany i datowany p.d.: "JWróblewski | AM 89"
Opisany na odwrocie.

PRACE NIEDOSTĘPNE