43. Aukcja Dzieł Sztuki (5 II 2025)

OPIS PRACY:
Adam Setkowicz jest znany jako twórca sielankowych wiejskich scen rodzajowych. Malarz najchętniej ukazywał realia podkrakowskich miejscowości. W tworzonych przez niego kompozycjach wielokrotnie powracał motyw końskich zaprzęgów.
W prezentowanej pracy w centrum pola obrazowego został przedstawiony krakowski orszak weselny, który wyraźnie odcina się od bieli pokrytego śniegiem otoczenia. Wąska gama barwna jest zdynamizowana kolorowymi strojami rozbawionych weselników, w których dominują akcenty czerwieni. Obraz stanowi charakterystyczny dla tego twórcy przykład zimowej kompozycji, która w szczery sposób oddaje lokalny folklor.

OPIS PRACY:
Bronisława Rychter-Janowska była nie tylko malarką dworków szlacheckich, ale również pejzaży, często wzbogacanych sztafażem. Charakterystyczne dla jej twórczości są małe formaty prac.
Oferowana niewielka kompozycja zaskakuje swoją złożonością. Obraz ukazuje kobietę w trakcie spaceru po ogrodzie pełnym krzewów i kwiatów. Postać ubrana jest na czarno, jej głowę nakrywa biały kapelusz. W tle artystka umieściła mur i bramę oddzielające pierwszy plan od zielonego gaju. Praca jest przepełniona światłem, które przywodzi skojarzenia ze słonecznym letnim dniem. Ze względu na swój niewielki rozmiar kompozycja jest pozbawiona szczegółów, co wpływa na jej nieprzytłoczoną niczym malarskość.
Obraz posiada wysokie walory dekoracyjne i stanowi interesujący przykład tematyki rodzajowej w malarstwie Bronisławy Rychter-Janowskiej.

OPIS PRACY:
Prezentowany obraz stanowi niezwykle interesujący przykład dawnego malarstwa. Praca podejmuje popularny w epoce nowożytnej, zaczerpnięty z Ewangelii św. Mateusza temat grosza czynszowego, który to, począwszy od Masaccia, był podejmowany przez najwybitniejszych europejskich twórców, jak m.in. Tycjan.
Prezentowany obraz cechuje złożona kompozycja, w której znaczącą, a przy tym tytułową rolę odgrywa grupa postaci na pierwszym planie. Na uwagę zasługuje starannie wykreślona w partii tła architektura, która poprzez obecność arkad wprowadza do całości wizualne uporządkowanie. Scena została ukazana w pogrążonej w półmroku przestrzeni wnętrza lub dziedzińca. Z grupy ukazanych osób wyróżnia się sylwetka Jezusa w nieco jaśniejszych szatach – jego postać emanuje blaskiem otaczającym w postaci nimbu Jego głowę. Poprzez ten zabieg, a także dzięki zaznaczeniu kontynuacji pomieszczeń za arkadami, całość kompozycji nabrała silnego światłocieniowego charakteru.
Obraz cechuje duża precyzja rysunku, wysoka klasa artystyczna oraz subtelna gama barwna skupiona wokół ciepłych odcieni brązu skontrastowanych z chłodem błękitnoszarych ścian. Dzieło zarówno pod względem kompozycji, zastosowanej kolorystyki, jak i sposobu malowania wpisuje się w nurt późnobarokowego malarstwa europejskiego i prawdopodobnie pochodzi z XVIII wieku.

OPIS PRACY:
Obrazy abstrakcyjne to nieco mniej znana część twórczości Edwarda Dwurnika, artysty słynącego z narracyjnych przestawień, pełnych dynamizmu widoków miast i miasteczek stanowiących ironiczny komentarz do współczesnych wydarzeń społeczno-politycznych.
Dążenie malarza w kierunku abstrakcji ujawniały już obrazy z serii błękitnej. Cykl malarski o numerze XXV, będący serią obrazów w pełni nieprzestawiających, Edward Dwurnik rozpoczął na początku lat dwutysięcznych. Był on efektem silnej inspiracji twórczością Jacksona Pollocka, w szczególności używaną przez amerykańskiego abstrakcjonistę techniką drippingu, czyli wylewania farby bezpośrednio na płótno.
Malarstwo Pollocka cechuje jednak głęboka symbolika, przesycona tragizmem i duchowością. Edward Dwurnik natomiast prezentował postawę zgoła inną. Istotniejsza była dekoracyjność i satysfakcja z samego procesu tworzenia, niezwykle ekspresyjnego i nieskrępowanego regułami. Edward Dwurnik zawsze zachowywał kontrolę nad procesem twórczym. Podobnie jak obrazy Jacksona Pollocka, abstrakcje Edwarda Dwurnika miały otaczać odbiorcę, a ich forma, kolor i struktura odwoływać się bezpośrednio do jego uczuć oraz emocji. Co ciekawe, artysta pozostawił tu widzowi wolność w decyzji o kierunku eksponowania dzieła, dopuszczając dowolny układ wertykalny lub horyzontalny, o czym świadczy rysunek-wskazówka na odwrocie pracy.

OPIS PRACY:
Twórczość plastyczna Konrada Jarodzkiego, architekta, malarza, rysownika i wykładowcy w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, oscylowała wokół surrealizmu i abstrakcji. W swoich dziełach artysta odnosił się do otaczającej go rzeczywistości, prowadząc twórczą eksplorację zjawisk fizycznych, otaczającej go przyrody i komentując aktualne wydarzenia. Interesowały go konflikty zbrojne, katastrofa klimatyczna i postęp naukowy. Własne przeżycia i refleksje wyrażał środkami malarskimi takimi jak: kolor, faktura i rytm.
Prezentowane dzieło pt. "Wżer", powstałe w 2016 roku, prawdopodobnie wpisuje się w cykl zadedykowany ofiarom katastrofy World Trade Center. Obrazy z tej serii zaczęły powstawać rok po tragicznym wydarzeniu i były tworzone przez Konrada Jarodzkiego aż do ostatnich lat życia. Płótna charakteryzują się połączeniem wertykalnych struktur utrzymanych w odcieniach szarości z wyraźnym, umieszczonym centralnie diagonalnym motywem, przywodzącym na myśl wybuch, rozbłysk czy pęknięcie, ilustrującym ruch, światło i dźwięk, towarzyszący katastrofalnym wydarzeniom. Motywy umieszczane w centrum obrazów są zazwyczaj utrzymane w ciemnych odcieniach, przechodzących od granatu do czerni, uzupełnionych niekiedy akcentami mocnego koloru. Autor czasem wprowadzał formy bardziej organiczne, innym razem – tak jak w proponowanym dziele – dominowały struktury geometryzujące, połączenia kwadratów, prostokątów i trójkątów.

Szczególną uwagę zwracają pozornie przypadkowe, rozrzucone przedmioty, z których większość (np. złamana drabina, przewrócona doniczka czy pęknięte wiosło) została zniszczona i nie nadaje się do dalszego użytku. Po lewej stronie kompozycji widać leżącego mężczyznę z nożem w ręce. Niepokojącą ciszę zdaje się przerywać bicie dzwonu.
Co wydarzyło się przed momentem? Czego skutkiem jest przedstawione zniszczenie? Na te pytania widz sam musi odpowiedzieć.