XXXIII Aukcja Dzieł Sztuki (7 XII 2023)

OPIS PRACY:
Prezentowany obraz wpisuje się w wielokrotnie podejmowany przez Wlastimila Hofmana typ przedstawienia portretowego z pejzażem w tle, pośród którego został umieszczony symboliczny sztafaż.
Na pierwszym planie artysta ukazał dwójkę dzieci o krótkich blond włosach. Wpatrują się one przed siebie, ich zamyślony wzrok wykracza poza granice obrazu. Uwagę zwraca ludowy strój młodszego chłopca, na który składa się biała koszula i ozdobiony haftem kaftan. Duże brązowe oczy postaci korespondują z kolorem kamizelki, podobnie zresztą jak turkusowe tęczówki starszego z dzieci z jego błękitnozielonym kołnierzykiem. W tle kompozycji rozciąga się nizinny pejzaż, pośród którego, po lewej stronie, widoczny jest niewielki budynek przydrożnej kaplicy. Przed nią stoi czerwonoskrzydły anioł przypatrujący się pogrążonej w modlitwie, klęczącej, skłonionej w pokutnej pozie kobiecie. Formalnie dzieło cechuje wysmakowana harmonia kolorystyczna, zbudowana na podstawie ciepłych oranżów i brązów skontrastowanych z chłodnymi odcieniami zieleni i błękitów.
Obraz – podobnie jak wiele innych symbolistycznych kompozycji Wlastimila Hofmana, można interpretować na wiele sposobów. Tytułowa niewinność reprezentowana przez dziecięce postacie została skontrastowana z trudami dorosłego życia i związanymi z nim wyborami, przewinieniami i grzechami, wymagającymi skruchy i pokuty – personifikacją tych elementów wydaje się być klęcząca przed kaplicą kobieta. Całość kompozycji ma jednak w sobie przesłanie pozytywne – mimo porażek i dotykającej bezradności człowiek znajduje się niezmiennie pod pieczą anioła stróża i boską opieką.
Oferowana praca "Niewinność" (1927) powstała w okresie międzywojennym, który, w kontekście dorobku twórczego Wlastimila Hofmana, jest często poszukiwany i najbardziej ceniony przez kolekcjonerów sztuki tego artysty.

OPIS PRACY:
Teodor Axentowicz był zarówno malarzem folkloru Huculszczyzny, jak i wdzięcznych portretów pięknych kobiet. W tych ostatnich artysta do perfekcji opanował technikę pastelu, w której z niezwykłą precyzją oddawał nie tylko fizjonomię przedstawianych postaci, ale także materię ich strojów, całość uzupełniając subtelnym tłem z widocznym zazwyczaj – tak jak w prezentowanym przykładzie – mocnym akcentem przy jednej z krawędzi kompozycji.
Oferowany portret przedstawia młodą, delikatną kobietę o bujnych, jasnobrązowych włosach. Ubrana w białą bluzkę z falbanami postać ukazana została w lekkim skręcie ciała, co wraz z falującymi, mocnymi liniami czarnych wykończeń falban decyduje o swoistej dynamice kompozycji. Wpatrzona w widza kobieta trzyma w uniesionej w kierunku twarzy prawej dłoni tytułowy kwiat białej róży – symbolu czystości, ale i zarazem miłości, znakomicie wpasowującego się w wizerunek młodej kobiety. Portret ujęty został w aurze jesiennego pejzażu, po prawej stronie widnieje fragment pnia drzewa i kilka gałęzi ze złoto-brązowymi liśćmi. Co ciekawe, zarówno jesienne liście, jak i jasne kwiaty wielokrotnie przewijały się w kobiecych portretach Teodora Axentowicza stanowiąc rozpoznawalne poniekąd motywy twórczości artysty (pierwsze można odnaleźć np. w obrazach "Portret czytającej" (MNK), "Portret kobiety (1907, własność prywatna) czy "Jesień" (ok. 1910, własność prywatna), drugie m.in. w "Portrecie dziewczyny wśród róż" (ok. 1910, MOT), "Portrecie kobiety z herbacianą różą" (ok. 1910, MOT) czy "Portrecie Zofii Jachimeckiej" (ok. 1913, MNK).
Wirtuozeria oraz lekkość subtelnej kreski Teodora Axentowicza, przygaszona, ciepła gama barwna, rozproszone światło i w końcu delikatność ukazanej postaci składają się na obraz cechujący się kunsztowną secesyjną dekoracyjnością i oddający liryczny obraz kobiecego piękna.

Co ciekawe, w tym przypadku można rozpoznać twarz sportretowanej - modelką artysty była Maria de domo Górska, primo voto Priebe-Jankowska, siostra Stanisława Górskiego, ucznia Teodora Axentowicza.

OPIS PRACY:
W twórczości Teodora Axentowicza wielokrotnie uwidacznia się dosyć powszechna w sztuce Młodej Polski chłopomania. Artysta zafascynowany tematyką związaną z życiem wsi i polskim folklorem - ze szczególnym naciskiem na tereny Karpat, wielokrotnie tworzył kompozycje ukazujące huculskiego starca z młodą dziewczyną lub chłopcem. W tego rodzaju przedstawieniach malarz kontrastował wiek postaci, nadając tym samym swoim pracom wymowę symboliczną. Do tego typu dzieł należy prezentowany obraz "Starość i młodość (Huculszczyzna)". Obecna w pracy charakterystyczna fizjonomia starszego mężczyzny w kożuchu wielokrotnie pojawiała się w twórczości artysty. Podobnie subtelna postać dziewczyny w jasnoróżowej chuście na głowie i samo osadzenie kompozycji w zimowej scenerii jest symptomatyczne dla malarstwa Teodora Axentowicza. W tym konkretnym przykładzie chłód karpackiej zimy podkreślony został jeszcze przez gest ogrzewającej zmarznięte dłonie dziewczyny.
Przedstawieni bohaterowie kompozycji ukazani zostali na tle białej połaci śniegu, wyraźnie odcinając się od niej kolorystycznie, co buduje przestrzeń w obrazie i skupia uwagę na pierwszym planie. Warto jednak na chwilę oderwać wzrok od pary Hucułów i przyjrzeć się wyjątkowo w kontekście podobnych obrazów malarza rozbudowanemu tłu. W oddali bowiem majaczą zaśnieżone wzniesienia oraz uśpione, pozbawione liści drzewa i krzewy. Pejzaż ożywiony został tajemniczą sylwetką przemierzającą pokryte śniegiem pola.

Kompozycja pracy jest symetryczna i została zbudowana za pomocą centralnie umieszczonego pnia drzewa, dzielącego całość pola obrazowego na dwie części. Po jego bokach znajdują się dwie postacie. Obraz przedstawia dwójkę dzieci, które można zidentyfikować jako córkę i syna Jacka Malczewskiego - Julię oraz Rafała.
W obrazie wyraźnie dostrzegalne są również inne znamienne cechy malarstwa artysty, jak zdynamizowanie wyważonej gamy barwy poprzez zastosowanie intensywnych akcentów kolorystycznych oraz samo ukazanie postaci dziecięcych, które w większości prac mistrza miały znaczenie symboliczne związane z refleksją nad przemijaniem.

Prezentowany obraz powstał w 1914 roku, kiedy dzieci Jacka Malczewskiego były już dorosłe, jednak artysta prawdopodobnie stworzył tę kompozycję bazując na wcześniejszych szkicach i fotografiach, które umożliwiły mu stworzenie obrazu będącego intymnym powrotem do przeszłości. W takim rozumieniu praca staje się wizualizacją wspomnienia.
Na uwagę zasługuje ubiór Rafała - kobaltowy strój z peleryną i jasny kapelusz z dużym rondem. Ten rodzaj ubioru wielokrotnie powracał w przedstawieniach syna w otoczeniu ogrodu powstałych około 1900 roku. Faktem jest, że wraz z wyjazdem syna na studia w 1910 roku do Wiednia, kontakt pomiędzy Jackiem Malczewskim a Rafałem osłabł, jednak po wybuchu I wojny światowej ojciec i syn wspólnie znajdowali się w stolicy Austrii - być może właśnie tam został namalowany prezentowany obraz.

Praca, pomimo swojego szkicowego charakteru, posiada duże walory dekoracyjne i w niezwykle trafny sposób oddaje nastrój dzikiego ogrodu lub bujnego sadu, na którego tle ukazano zamyślone sylwetki dzieci. Całość jest przepełniona nastrojem melancholii, tak znamiennej dla symbolistycznego malarstwa Jacka Malczewskiego.
Warto podkreślić, że choć znane są liczne pojedyncze portrety dzieci artysty, to jednak kompozycje jak ta, tj. ukazujące dwie postacie, są wyjątkowe i stanowią rzadkość na rynku aukcyjnym.

Fragment opinii:
"Opiniowany obraz przedstawia fragment wybrzeża morskiego Bałtyku z piaszczystą plażą na pierwszym planie kompozycji. Szeroki pas plaży - o urozmaiconej linii brzegowej, tworzącej małe zatoczki podmywane falami morskimi - rozciąga się aż po odległy horyzont, wypełniając prawą część obrazu. W oddali z prawej strony na końcu plaży widoczna jest wydma porosła nadmorską roślinnością. Lewą stronę kompozycji wypełnia widok morza o spokojnej tafli wody mieniącej się różnymi odcieniami barw, od szmaragdowej po ciemnoniebieską. Jedynie przy samym brzegu, w centrum obrazu, gładka powierzchnia morza pofałdowana zostaje przez drobne fale rozlewające się po piasku plaży. Błękitne niebo widoczne nad morzem przesłania warstwa delikatnych chmur o jasnoróżowym zabarwieniu, charakterystycznym dla wczesnej pory dnia.
[...]
Kompozycje olejne autorstwa Sotera Jaxy-Małachowskiego z lat 20. XX wieku rzadko pojawiają się na rynku antykwarycznym, są więc tym cenniejsze dla kolekcjonerów."

OPIS PRACY:
Salvador Dali był hiszpańskim artystą znanym ze swojego niekonwencjonalnego podejścia do tworzenia dzieł sztuki. Prace tego twórcy są przepełnione niezwykłością i poetyką marzeń sennych. Jego sztuka dla wielu ludzi stała się synonimem surrealizmu.
Temat Wenus, rzymskiej bogini miłości, wielokrotnie powracał w twórczości Salvadora Dalego. Artysta podejmował temat klasycznego piękna, który następnie przetwarzał za pomocą surrealistycznych rozwiązań formalnych i treściowych.
Rzeźba "przestrzennej Wenus" przedstawia przedzielony na dwie części nagi kobiecy tors, którego górna część jest przesunięta w tył, dzięki czemu praca zyskuje tytułową nadrealną trójwymiarowość.  Na dolnej, wysuniętej części ukazane zostało złote jajo, które symbolizuje siły witalne i życie. Na szyi postaci znalazł się charakterystyczny dla Salvadora Dalego topiący się zegar wskazujący na przemijalność i tymczasowość piękna ludzkiego ciała, ale również ponadczasowość sztuki. Na torsie artysta umieścił dwie mrówki, które również należą do repertuaru motywów często wykorzystywanych przez Salvadora Dalego.

Fragment opinii:
"Powyższy obraz jest jednym z serii widoków okolic Czarnego Stawu, o którym artysta wspominał, iż malował ten motyw sześć razy w ciągu dnia, w sześciu różnych oświetleniach, od 6-tej rano do późnego wieczora. [...] Obraz wykonany jest w opanowanej przez Wyczóła do perfekcji technice pastelowej, która pozwoliła mu, wzorem impresjonistów, przedstawić ten sam motyw o różnych porach dnia z uchwyceniem zmienności światła i natężenia barwy. [...] Artysta z właściwym sobie mistrzostwem oddał nastrój poranka w górach, efekty światła spływającego po zboczu górskim; przy zastosowaniu oszczędnych środków malarskich sugestywnie uchwycił majestat fascynującej go natury."

Fragment opinii:
"Temat odwołujący się do epopei napoleońskiej, do której Wojciech Kossak powracał wielokrotnie, w latach od około 1888 do około 1928, realizują zarówno kompozycje budowane z fragmentów wydarzeń, jak i monumentalne oeuvre jakim była, wspólnie malowana z Julianem Fałatem, pokazana w 1896 roku, niestety pocięta w 1907 roku - panorama "Przejście przez Berezynę" [...]. Równocześnie Wojciech Kossak ilustrował temat odwrotu Napoleona spod Moskwy na samodzielnych kompozycjach ukazujących broniących się kirasjerów, szwoleżerów [...] czy też dramatyczne sceny z rozbitkami armii Napoleona [...].
Forma obrazu: charakterystyczna dla warsztatu malarskiego Wojciecha Kossaka, czyli realizm w odtwarzaniu postaci żołnierzy jak i koni,a także sposób potraktowania drugiego, zamglonego pasma lasu, którego sposób ujęcia wielokrotnie pojawia się w jego kompozycjach. [...] Dla malarstwa Wojciecha Kossaka charakterystyczny też był, widoczny na omawianym obrazie, warsztat malarski, oparty na szeroko, z rozmachem prowadzonym pędzlu i na jego szerokich pociągnięciach. [...]
Wyraźna jest zbieżność kompozycyjna omawianego obrazu ze znaną jedynie z reprodukcji "Potyczką u przeprawy w czasie odwrotu spod Moskwy" [...] (repr. K. Olszański, poz 144)."

OPIS PRACY:
W twórczości Jerzego Kossaka wielokrotnie powracał hagiograficzny motyw ikonograficzny wizji św. Huberta z Liège. Ukazana scena jest podporządkowana średniowiecznej legendzie głoszącej, że pochodzącemu z królewskiego rodu, korzystającemu z uciech życia Hubertowi, który wybrał się w dzień Wielkiego Piątku na samotne polowanie, ukazał się biały jeleń ze znakiem krzyża migocącym pośród poroża. Wydarzenie to miało przyczynić się do nawrócenia mężczyzny na wiarę chrześcijańską.
Jerzy Kossak z dużą precyzją oddał detale przedstawionego świata. W pracy jest wyczuwalna również atmosfera niezwykłości, na którą wpływa rozświetlony nimb nad głową św. Huberta oraz krzyż ponad łbem zwierzęcia, a także idylliczność leśnej natury otaczającej opisywane przedstawienie. Warte uwagi jest samo ujęcie kompozycyjne sceny – jak wspomniano, Jerzy Kossak niejednokrotnie podejmował w swojej sztuce temat wizji św. Huberta, zwykle jednak przedstawiał tę legendę w sposób horyzontalny, z figurą mężczyzny dosiadającego konia. Tutaj wertykalne ujęcie jest wyjątkowe, dużo bardziej oryginalne, imponujące harmonią układu, dopracowaniem szczegółu, a także formatem.
Reasumując – oferowany obraz Jerzego Kossaka ukazuje (w ciekawy pod względem artystyczno-formalnym sposób) historię powrotu człowieka do Boga i wpływu opatrzności na życie ludzkie.

OPIS PRACY:
Prezentowany obraz stanowi niezwykle interesujący przykład dawnego malarstwa. Praca podejmuje popularny w epoce nowożytnej, zaczerpnięty z Ewangelii św. Mateusza temat grosza czynszowego, który to, począwszy od Masaccia, był podejmowany przez najwybitniejszych europejskich twórców, jak m.in. Tycjan.
Prezentowany obraz cechuje złożona kompozycja, w której znaczącą, a przy tym tytułową rolę odgrywa grupa postaci na pierwszym planie. Na uwagę zasługuje starannie wykreślona w partii tła architektura, która poprzez obecność arkad wprowadza do całości wizualne uporządkowanie. Scena została ukazana w pogrążonej w półmroku przestrzeni wnętrza lub dziedzińca. Z grupy ukazanych osób wyróżnia się sylwetka Jezusa w nieco jaśniejszych szatach – jego postać emanuje blaskiem otaczającym w postaci nimbu Jego głowę. Poprzez ten zabieg, a także dzięki zaznaczeniu kontynuacji pomieszczeń za arkadami, całość kompozycji nabrała silnego światłocieniowego charakteru.
Obraz cechuje duża precyzja rysunku, wysoka klasa artystyczna oraz subtelna gama barwna skupiona wokół ciepłych odcieni brązu skontrastowanych z chłodem błękitnoszarych ścian. Dzieło zarówno pod względem kompozycji, zastosowanej kolorystyki, jak i sposobu malowania wpisuje się w nurt późnobarokowego malarstwa europejskiego i prawdopodobnie pochodzi z XVIII wieku.

OPIS PRACY:
Józef Mehoffer nie tylko zajmował się malarstwem sztalugowym, ale tworzył również polichromie i projektował witraże. Najwybitniejsze z przykładów malarstwa monumentalnego jego autorstwa to m.in. witraże w katedrze św. Mikołaja we Fryburgu, ścienna dekoracja malarska skarbca katedry na Wawelu, polichromia katedry Wniebowzięcia NMP w Płocku oraz mozaiki w katedrze ormiańskiej we Lwowie.
Oferowana praca stanowi natomiast projekt polichromii ukazującej scenę Wniebowzięcia Matki Boskiej, przeznaczonej na ścianę kaplicy św. Jana Chrzciciela (Bonerów) w kościele Mariackim w Krakowie. Wpatrzona w niebo, w kierunku wyłaniających się z obłoków boskich rąk Maryja otoczona jest licznymi postaciami aniołów o charakterystycznych dla twórczości Józefa Mehoffera młodzieńczych sylwetkach i fizjonomiach. Poniżej cudownej sceny znajdują się przedstawienia ziemskich postaci w układzie symetrycznym. Pośrodku widnieją dwaj ubrani w sarmackie stroje mężczyźni dzierżący w rękach buławy o gruszkowatych głowicach. Ich sylwety flankują z każdej strony ujęte w wieniec laurowy dwa skrzyżowane noże rzeźnicze oraz męska postać trzymająca dwuręczny długi miecze skierowany ostrzem ku górze. Między ukazanymi bohaterami kompozycji kłębią się obłoki, a pod ich stopami, na osi kompozycji przedstawiono stos skrzyżowanej broni białej i palnej. Projekt polichromii dopełnia inskrypcja: "CZCZĄC CHLUBNĄ PAMIĘĆ PRZODKÓW RZEŹNICY KRAKOWSCY MATCE BOSKIEJ NA CHWAŁĘ OFIAROWALI RP. 1931".
Józef Mehoffer nad całościową dekoracją wnętrza kaplicy Bonerowskiej w krakowskim kościele Mariackim pracował w latach 1930-1932, zajmując się projektowaniem dekoracyjnej polichromii z inicjałem Maryi i krzyża oraz świecznikami, opisywanej tu sceny figuralnej, a także komponowaniem witrażu "Cztery pory roku (Wszechświat)". "Wniebowzięcie Matki Boskiej" to ciekawy, ale przy tym typowy dla fundatorskich założeń projekt łączący w sobie świat sacrum i profanum, w tym przypadku o dodatkowo podnoszącej monumentalizm statycznej, symetrycznej kompozycji nawiązującej do układów heraldycznych. Trudno jednoznacznie określić kim są dwie świeckie postacie przedstawione w centrum – najpewniej jednak wiążą się one w jakiś sposób z krakowskim cechem rzeźników, który to był fundatorem omawianej polichromii.

OPIS PRACY:
Na malarstwo Henryka Szczyglińskiego silnie wpłynęła twórczość Jana Stanisławskiego, u którego artysta kształcił się w okresie studiów w krakowskiej Akademii. To właśnie wtedy u młodego twórcy rozkwitło zamiłowanie do wysmakowanych kolorystycznie, szeroko malowanych, nastrojowych pejzaży.
Ukazany przez Henryka Szczyglińskiego wiejski krajobraz z drewnianą chatą i znajdującymi się w tle murowanymi zabudowaniami został osadzony w iście idyllicznej scenerii. Bujne trawy i rozłożyste drzewa tworzą fantazyjną oprawę dla całej kompozycji. Ekspresja wyrazu w kształtowaniu plamy w połączeniu z subtelną gamą barwną dały w efekcie postimpresjonistyczny w swoim charakterze obraz przepełnionego spokojem wiejskiego życia. Praca ponadto posiada wysokie walory malarskie i dekoracyjne, które wpływają na jej atrakcyjność.

OPIS PRACY:
Oferowany portret ukazuje na ciemnym, niemal neutralnym tle wnętrza dziecko w pozycji stojącej, ze szczygłem siedzącym na jego dłoni. Pełna wdzięku i elegancji postać jest ubrana w białą suknię, haftowany fartuszek oraz ozdobiony misterną koronką czepiec.
Obraz zawiera w sobie szereg elementów charakterystycznych dla XVII-wiecznego malarstwa północnoeuropejskiego. Sposób ujęcia postaci na ciemnym tle z lekko zaznaczoną po prawej stronie draperią cieszył się wówczas szczególną popularnością. Strój dziecka z bufiastymi rękawami i bogatymi wykończeniami z koronki także wskazuje na ten okres w sztuce. Co ciekawe, w czasach tych dziewczynki i chłopcy nosili podobne ubrania, w tym spódnice i suknie, stanowiące w okresie wczesnego dzieciństwa uniwersalny typ ubioru.
Na obrazie ukazano również dwa, niezwykle często występujące w holenderskich przedstawieniach dzieci atrybuty, tj. ptaka - szczygła i owoce wiśni. Szczygieł w kontekście portretu dziecięcego oznaczał powodzenie, zdrowie i niewinność, wiśnie z kolei symbolizowały coś nowego, czystego i nieskazitelnego. Zestaw tych elementów doskonale wpasowywał się w konwencję przedstawień najmłodszych członków rodzin, stanowiąc wyraz cnót właściwych dla wieku dziecięcego.
Dzieło pod względem formalnym wpisuje się w charakterystykę malarstwa północnoeuropejskiego 1. połowy XVII wieku, w ten okres również wpasowuje się typ ubioru uwiecznionej postaci. Zarówno pod względem kompozycyjnym, ikonograficznym, jak i warsztatowym obraz wskazuje na dużą biegłość malarza. Dzieło stanowi wyrafinowany przykład barokowego malarstwa portretowego z obszaru Niderlandów.

PROWENIENCJA:
- zakup od rodziny artysty,
- kolekcja Jerzego Kurczyny.

PROWENIENCJA:
- zakup od rodziny artysty,
- kolekcja Jerzego Kurczyny.

PROWENIENCJA:
- zakup od rodziny artysty,
- kolekcja Jerzego Kurczyny.

PROWENIENCJA:
- zakup od rodziny artysty,
- kolekcja Jerzego Kurczyny.

OPIS PRACY:
"Hors Cadre" (w polskim tłumaczeniu - poza ramą) jest nazwą ostatniego cyklu tworzonego przez Aleksandra Kobzdeja. Artysta pracował nad nim od 1969 roku aż do końca swojego życia. Stworzył około 70 kolejno numerowanych prac. Punktem wyjścia do zaprojektowania tego rodzaju obiektów były doświadczenia artysty związane z powstaniem cyklu "Szczeliny", w którym to malarz eksperymentował z reliefem.
Obrazy z cyklu "Hors Cadre" są dosłownie przestrzenne, falują i wyginają się, przywodząc na myśl skojarzenia z rozwianą tkaniną. Artysta tworząc te formy celowo kształtował materię w taki sposób by ukazać jej swoistą samodzielność, która przekracza granice tradycyjnie rozumianej sztuki.
W prezentowanej pracy wyraźnie zauważalna jest chęć wykroczenia poza malarstwo. W efekcie dzieło zbliża się do form przestrzennych, jednak zachowując przy tym wartości stricte malarskie, takie jak walorowany kolor. W swojej istocie oferowana praca jest obiektem stanowiącym wyraz poszukiwania niezwykle wysublimowanego sposobu wypowiedzi artystycznej, która zawiera w sobie treści związane ze światem materialnym i metafizycznym.

OPIS PRACY:
W polskiej historii sztuki postać Henryka Stażewskiego określa się jako pioniera europejskiej awangardy okresu dwudziestolecia międzywojennego, ale artysta jest również powszechnie znany ze swoich konstruktywistycznych kompozycji tworzonych po odwilży w 1956 roku.
Prezentowana praca wpisuje się w charakterystyczną dla późnej sztuki Henryka Stażewskiego formułę abstrakcji, w której zestawiał ze sobą odcienie różnych, często jednak sąsiadujących ze sobą na kole barw, kolorów w precyzyjnie określonych geometrycznych układach. Ten typ kompozycji był dla artysty punktem wyjścia do zrozumienia i zbadania problematyki ukazania przestrzeni w malarstwie.
"Kompozycja nr 135" została zbudowana w oparciu o barwy przechodzące od różu do fioletu, które artysta bądź wyraźnie ze sobą skontrastował, bądź nałożył na siebie. Całość podzielił przy tym na wyraźne geometryczne pola. Taki sposób ukazania relacji pomiędzy odcieniami kolorów wpływa na dynamizm pracy i tworzy wrażenie głębi.

Salvador Dali w swojej sztuce wielokrotnie inspirował się grecką mitologią oraz jej symboliką. W latach 1961-1965 stworzył cykl szesnastu grafik pt. "Mitologia", który przez wielu uznawany jest za jeden z najciekawszych w dorobku artysty. Przy jej tworzeniu Salvador Dali wykorzystywał różne techniki graficzne: grawerowanie, wytrawianie, suchą igłę oraz ręcznym podkolorowywanie. Rozpoczynał pracę nad każdą z grafik od abstrakcyjnej smugi - "znaczącej manifestacji przypadku" stanowiącej punkt wyjścia do dalszej pracy mistrza. Zbiór ten ostatecznie wydany został przez Pierre’a Argilleta - wydawcę oraz przyjaciela artysty.

Grafiki Salvadora Dalego wchodzące w skład Pierre Argillet Collection reprezentują najwyższe standardy jakości. Świadectwem ich wyjątkowej atrakcyjności jest fakt, że były wystawiane w najbardziej renomowanych muzeach na świecie, mają także stałe miejsce w Muzeum Salvadora Dalego w Figueres w Hiszpanii.

Grafiki Salvadora Dalego wchodzące w skład Pierre Argillet Collection reprezentują najwyższe standardy jakości. Świadectwem ich wyjątkowej atrakcyjności jest fakt, że były wystawiane w najbardziej renomowanych muzeach na świecie, mają także stałe miejsce w Muzeum Salvadora Dalego w Figueres w Hiszpanii

Wykaz litografii:
"Neptune (Neptun)"; wymiary grafiki: 40,5 x 29,5 cm
"Pégase (Pegaz)"; wymiary grafiki: 30,5 x 40,5 cm
"Le Cheval de Troie (Koń trojański)"; wymiary grafiki: 42 x 30 cm
"Bucéphale (Bucefał)"; wymiary grafiki: 41,5 x 30,5 cm
"Le Chevalier Romain (Kawalerzysta rzymski)"; wymiary grafiki: 41,5 x 29,5 cm
"Le Centurion (Centurion)"; wymiary grafiki: 41,5 x 29,5 cm
"Le Cheval de Caligula (Koń Kaliguli)"; wymiary grafiki: 42 x 30 cm
"Le Cheval de Triomphe (Koń triumfu)"; wymiary grafiki: 43 x 30 cm
"Saint Georges (Święty Jerzy)"; wymiary grafiki: 42 x 30,5 cm
"La Licorne (Jednorożec)"; wymiary grafiki: 41,5 x 30,5 cm
"Le Chevalier Chrétien (Rycerz chrześcijaństwa)"; wymiary grafiki: 41 x 29,5 cm
"Lady Godiva"; wymiary grafiki: 40,5 x 30,5 cm
"Le Cheval de Course (Koń wyścigowy)"; wymiary grafiki: 30,5 x 41 cm
"Le Cheval de Labeur (Koń pracy)"; wymiary grafiki: 40,5 x 30,5 cm
"Le Picador (Pikador)"; wymiary grafiki: 41 x 30,5 cm
"Don Quichotte ou l’Éloge de la Folie (Don Kichot - pochwała szaleństwa)";
wymiary grafiki: 40,5 x 29,5 cm
"Le Cheval de la Mort (Koń śmierci)"; wymiary grafiki: 41 x 30 cm
"Le Cheval de Printemps (Koń wiosny)"; wymiary grafiki: 42 x 30 cm

Praca została sprzedana w ofercie poaukcyjnej.

Obraz jest reprodukowany w wydaniu powieści Krzysztofa Gibaszewskiego W poszukiwaniu tego czegoś (Skarżysko-Kamienna 2015, s. 146 oraz na tyle okładki).
Obraz jest wymieniany i reprodukowany w albumie prac Ryszarda Rosińskiego Surrealizm (tekst K. Gibaszewski, Skarżysko-Kamienna 2018, s. 90-91).

Do obrazu dołączone zostaną dwie wspomniane wyżej publikacje opatrzone autografami Ryszarda Rosińskiego oraz Krzysztofa Gibaszewskiego.

Fragment powieści Krzysztofa Gibaszewskiego W poszukiwaniu tego czegoś:
"Facet znajdował się w jasnym pomieszczeniu bez ścian, sufitu i podłogi. Otaczał go błękit. [...] Przed sobą widział cztery postacie, ubrane w brązowe, niewidzialne habity z zaciągniętymi wielkimi, czarnymi kapturami, spod których nie było widać twarzy. Postacie te zlewały się z otoczeniem w jeden błękit. Byli to członkowie trybunału. Między nimi a Facetem, trochę z lewej strony, stał oskarżyciel, który wygłaszał przemowę. [...]
Z obejrzanego materiału wynika, że oskarżony odrzucił łaskę, którą otrzymał. A otrzymał wiele. Oświecenie, powołanie do wielkich rzeczy. Mógł być prorokiem, ale on zaniechał. Wybrał mamonę i cielesność. Za to może być tylko jedna kara, o którą wnioskuję. Życie. Domagam się dla niego kary doumarcia. Życia, dopóki nie umrze. [...] Niech żyje wśród ludzi, którzy nigdy go nie zrozumieją [...]. To będzie jego karą. Bo wiedział, a nie przekazał wiedzy, nie poszerzył jej, ani nie wykorzystał jej do niczego dobrego. Za to powinien po raz kolejny zostać wygnanym z raju. Za pierworodny grzech zaniechania."

OPIS PRACY:
Marian Michalik to współczesny malarz, którego prace, a szczególnie martwe natury, są w ostatnim czasie coraz bardziej cenione na rynku sztuki.
Artysta upodobał sobie niełatwą technikę pastelu, w której potrafił z najdrobniejszymi niuansami oddawać rzeczywistość. Charakterystyczna dla prac Mariana Michalika jest aura nierealności, stąd też niekiedy jego twórczość dość swobodnie łączona jest z nurtem realizmu magicznego.
Prezentowana "Martwa natura ze stożkiem" przedstawia tytułowy układ przedmiotów, wśród których znajdują się m.in. cebule, kamienie, drewniana skrzynka czy kartonowe pudełko. Wspomniana powyżej "magiczność" jest tutaj wykreowana poprzez ujęcie spadających lub może lewitujących w przestrzeni kartek papieru.
Obrazy Mariana Michalika cechuje duże wyczucie kolorystyczne – w oferowanej martwej naturze dominantę stanowią ciepłe odcienie brązu i oranżu, skontrastowane z zimną, metaliczną szarością. Stosunkowo ciemna gama barwna nasuwa skojarzenia z nowożytnym malarstwem holenderskim, w którym tematyka martwej natury odgrywała duże znaczenie.