44. Aukcja Dzieł Sztuki (4 III 2025)

OPIS PRACY:
Jerzy Kossak znany jest jako twórca scen o tematyce batalistycznej i historyczno-rodzajowej, ale też animalista, słynący zwłaszcza z przedstawień koni, których ruch jako profesjonalny rotmistrz ujmował niezwykle precyzyjnie. W przypadku prezentowanego dzieła motyw jeźdźca na koniu przedstawiony został dość nietypowo, w nawiązaniu do popularnego szczególnie w 1. połowie XX wieku sportu zimowego, określanego jako skijöring (wym. skijerink) i pochodzącego z krajów skandynawskich. Polegał on na wyścigu narciarzy ciągniętych przez jeźdźców na koniach. Spopularyzowany za sprawą Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 1928 roku w szwajcarskim Sankt Moritz dotarł także do Polski, m.in. na Podhale.
Oferowana praca intryguje ciekawą kompozycją, w której na pierwszym planie malarz zdecydował się ukazać galopujące zwierzę i ekspresyjnie kierującą nim kobietę, a dopiero na drugim pędzącego na nartach zawodnika. Całość dopełnia rozciągający się za postaciami zimowy górski pejzaż, którego chłodne barwy kontrastują z żywą, ciepłą kolorystyką umaszczenia konia oraz kontrastowym ubiorem pierwszoplanowej bohaterki obrazu.

OPIS PRACY:
Tematyka bitwy pod Lipskiem, a może nawet konkretniej momentu tuż przed śmiercią księcia Józefa Poniatowskiego w Elsterze, była dosyć popularna wśród malarzy już w XIX wieku. Modę tę kontynuowano jeszcze w kolejnym stuleciu.
Jednym z pierwszych artystów, którzy uwiecznili na swoim płótnie tę dramatyczną scenę, był Horace Vernet (1789-1863) – wybitny batalista francuski, przyjaciel Juliusza Kossaka oraz, co ciekawe, ojciec chrzestny Wojciecha Kossaka. Dla szukającego swojej drogi artystycznej Wojciecha Horace Vernet był swego rodzaju inspiracją.
Obraz Horacego Verneta pt. "Śmierć ks. Poniatowskiego 19 października 1813 roku" stał się wzorem dla licznych kopistów, jego wyobrażenie skoku księcia Józefa w nurt rzeki było wielokrotnie powielane z niewielkimi tylko zmianami kompozycji. Motyw z bitwy pod Lipskiem podejmowali też w autorski sposób znani polscy XIX-wieczni twórcy, jak January Suchodolski.

Do dzieła ojca chrzestnego nawiązał natomiast poniekąd również Wojciech Kossak, w którego dorobku można znaleźć przedstawienie sceny śmierci księcia – nie jest ona jednak w żadnym stopniu kopią czy powtórzeniem myśli Horacego Verneta, a zupełnie innym rozwiązaniem, w którym tylko pobrzmiewają echa inspiracji malarstwem Francuza. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że także Jerzy Kossak ujmował w swojej sztuce ten temat – u Kossaków przestawienia te są już zbliżone kompozycyjnie.
W oferowanej pracy Wojciech Kossak przedstawił głównego bohatera o charakterystycznych, rozpoznawalnych rysach, dosiadającego konia, w momencie skoku do Elstery – są to więc ostatnie chwile życia księcia Józefa. Postać znajduje się po prawej stronie obrazu, za nią ukazany został kolejny jeździec w mundurze i bikornie. Ten ostatni oddaje strzał w kierunku wroga. Kompozycję diagonalnie przecina płynąca rzeka, w oddali widoczny jest pejzaż z zabudowaniami i grupą żołnierzy. Dynamiczna całość wraz z pompatycznym gestem ks. Józefa Poniatowskiego, który trzyma prawą dłoń na sercu, oddaje dramatyczny charakter sceny, upamiętniając odwagę jednego z największych polskich bohaterów narodowych.

OPIS PRACY:
Zygmunt Sokołowski znany jest jako przedwcześnie zmarły, dobrze zapowiadający się malarz akademicki, uczeń Aleksandra Wagnera i
Jana Matejki, twórca wielkoformatowych scen religijnych.
Prezentowana praca pochodzi z wczesnego okresu twórczości artysty,
a konkretniej początku studiów w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Obraz przedstawia landsknechtów, czyli żołnierzy formacji piechoty, od końca XV wieku wchodzących w skład armii cesarskiej. Szczególną popularność landsknechci zdobyli w czasach cesarza Maksymiliana I Habsburga, brali udział w licznych kampaniach wojskowych. Ich stroje były stylizowane na ubiór gwardzistów szwajcarskich. Nosili obcisłe barwne kaftany (tzw. wamsy) z licznymi rozcięciami, krótkie bufiaste spodnie, jedwabne pończochy i trzewiki. Głowę nakrywali finezyjnymi kapeluszami. Uzbrojeni byli w halabardy i miecze, ciało chronili odziewając się w półzbroje.
Zygmunt Sokołowski zdecydował się na przedstawienie trzech landschnechtów po służbie, w towarzystwie kobiety niosącej dzban.
Obecność kobiet w obozie wojskowym była w czasach nowożytnych zjawiskiem powszechnym. Markietanki podążały za armią, zajmowały się handlem, prowadzeniem jadłodajni dla żołnierzy, praniem i opatrywaniem rannych. Kobiety te były zwykle także żonami wojskowych.
Wszystkie przedstawione przez Zygmunta Sokołowskiego na obrazie postacie przebywają w jednej z izb wartowni, która przeznaczona była zapewne do odpoczynku. Świadczą o tym swobodne pozy mężczyzn i ich pełne wesołości, rozbawione twarze. Dookoła postaci można zauważyć także elementy takie jak zdjęty, leżący na ziemi miecz czy pozostałości po spożywanym posiłku (misa z resztkami jedzenia oraz postawiony na stole dzban). Usytuowana w centrum obrazu kobieta, ubrana w błękitną suknię, wchodzi w interakcje z dwoma żołnierzami. Siedzący po lewej podaje jej kufel, mężczyzna po prawej obejmuje ją w pasie, co wydaje się budzić sprzeciw kobiety.

Podjęcie przez Zygmunta Sokołowskiego omawianego tematu było zapewne efektem przyswojenia tendencji i zainteresowań profesorów monachijskich. Pod wpływem ówczesnego dyrektora Akademii, Carla von Pilotiego, rosła popularność rodzajowo ujętej tematyki historycznej, rozwijanej następnie także przez uczniów tego słynnego malarza, takich jak Franz von Defregger czy Wilhelm von Diez. Szczególne zainteresowanie historią i kulturą krajów niemieckich przełożyło się w latach 80. XIX wieku na popularyzację XVI-wiecznych grafik niemieckich. Przykładowo, Georg Hirth w 1882 roku w Monachium wydał Obrazkową historię kultury trzech wieków (Kulturgeschichtliches Bilderbuch aus drei Jahrhunderten), w której przedstawił żywot cesarza Maksymiliana I, życie dworskie w dawnej Rzeszy i cesarskie formacje wojskowe. Noszone stroje oraz uzbrojenie, zilustrowano na postawie grafik dawnych mistrzów takich jak Albrecht Dürer czy Lucas Cranach. Formacje piesze landsknechtów, zostały pokazane w dziele Hirtha, według popularnych wówczas rycin Daniela Hopfera. To właśnie te przedstawienia z dużym prawdopodobieństwem mogły posłużyć Zygmuntowi Sokołowskiemu jako wzór do ukazania strojów malowanych postaci. Innym źródłem inspiracji malarza mogły być także samodzielne studia prowadzone w monachijskiej Pinakotece, gdzie miał szanse zapoznać się z XVII-wiecznymi obrazami flamandzkich i holenderskich mistrzów, przedstawiającymi biesiady, w tym także uczty oddziałów wojskowych, tak jak np. na obecnym wówczas w kolekcji obrazie Pietera Quasta pt. "Scena obozowa", pochodzącym z około 1630 roku.

Słynne płótna Tamary Łempickiej z lat 20. i 30. XX wieku prezentowały wizerunek kobiety nowoczesnej, wyzwolonej, odpowiadający dążeniom i postawie artystki, która całe swoje życie traktowała jako przepełnione sztuką widowisko.
Dzieła tworzone przez Tamarę Łempicką po wojnie charakteryzowały się inną dynamiką i zróżnicowanymi eksperymentami z techniką i formą obrazu. W centrum zainteresowania zawsze pozostawał człowiek. Postać ludzką Tamara Łempicka kreowała w charakterystycznym dla siebie, indywidualnym stylu, na który wpłynęły zarówno zasady kubizmu przyswojone przez artystkę od André Lhote’a – jej nauczyciela w Académie de la Grande Chaumière, jak i fascynacja twórczością klasyków takich jak Jean-Auguste-Dominique Ingres , a także malarstwem epoki nowożytnej.
To właśnie ostatnie z wymienionych inspiracji wydają się szczególnie oddziaływać na kobiece wizerunki tworzone przez artystkę w latach 40. i 50. ubiegłego stulecia, na który to okres szczególnie silny wpływ wywarły odbywane przez artystkę podróże, m.in. do Włoch , Francji , ale też na Kubę i do Meksyku. Zaowocowały one postaniem obrazów nawiązujących do wybranych motywów sztuki europejskich mistrzów XVI i XVII wieku, takich jak m.in. "Trompe-l’oeil z Boticellim" (1946) oraz płótno "Pomarańczowy turban" z 1947 roku. Fascynacja orientalnymi typami urody przerodziła się w serię gwaszy i obrazów olejnych (np. "Szary turban II", 1945 oraz "Meksykanka", ok. 1947) uwydatniających rysy twarzy portretowanych postaci. Prezentowany szkic, datowany na rok 1950, wpisuje się w charakter twórczości Tamary Łempickiej z tego okresu. Studium portretowe wyróżnia bardzo plastyczny modelunek światłocieniowy i płynna linia. Największa uwaga artystki poświęcona została twarzy portretowanej, zaznaczeniu jej rysów, wydatnych ust, nosa oraz spojrzenia. Równie detalicznie potraktowano modelunek dłoni, które przez zróżnicowane ułożenie dynamizują kompozycję dzieła.

OPIS PRACY:
Wlastimil Hofman, polski malarz-symbolista czeskiego pochodzenia, na którego wykształcenie i twórczość mocny wpływ wywarła sztuka Jacka Malczewskiego, często sięgał do tematyki poruszającej zagadnienie ludzkiej egzystencji.
Prezentowana praca powstała - jak opisał ją z tyłu sam artysta - w "bardzo wczesnej młodości", a konkretniej jeszcze w trakcie studiów Wlastimila Hofmana w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, rok przed wyjazdem do École des Beaux-Arts w Paryżu. Tematem obrazu jest łódź Charona – greckiego boga świata podziemnego, którego zadaniem było przewożenie dusz zmarłych przez mityczną rzekę Styks, znaną również jako Acheron. Motyw ten został spopularyzowany przez Boską komedię Dantego i stał się tematem wielu dzieł sztuki. W ikonografii Charon przedstawiany był zwykle jako posępny nagi starzec, z czasem ukazywany w typie młodzieńczym, o mocnych rysach twarzy, podkreślających bezlitosny i demoniczny charakter. U Wlastimila Hofmana centralnie ukazanej sylwecie Charona towarzyszy postać zmarłego, przedstawiona jako szkielet. W prawym dolnym rogu można z kolei zobaczyć wynurzającą się z wody kobietę - symbol duszy potępionej. Całość namalowana została swobodnymi pociągnięciami pędzla bez doprecyzowania szczegółów. Malarskości towarzyszy odpowiadająca tematowi dzieła ciemna kolorystyka, przełamana jasnymi barwami w centrum obrazu. Ilustrują one wodę i niebo, na którym, przez światło zachodzącego słońca, pojawiła się różowo-fioletowa poświata.

OPIS PRACY:
W twórczości Franciszka Krudowskiego dominowała tematyka religijna. Artysta był znanym i docenianym akademikiem wykształconym m.in. w Wiedniu i Rzymie, malującym silnie wyidealizowane sceny religijne inspirowane sztuką wielkich mistrzów włoskich. W Wiecznym Mieście Franciszek Krudowski przebywał trzynaście lat, realizując prestiżowe zlecenia dla Watykanu.
Nagradzany za swoją sztukę w kraju i za granicą, na samym początku XX wieku osiadł na stałe w Krakowie. Tworzył w dużej mierze na prywatne zamówienia. Były to głównie obrazy dewocyjne - wizerunki Madonny z Dzieciątkiem oraz "głowy" Chrystusa i Matki Boskiej, najczęściej w typie dolorosa. Przykładowo, obraz Franciszka Krudowskiego przedstawiający Marię z Dzieciątkiem błogosławiącym świat stanowił część kolekcji hrabiego Andrzeja Potockiego w Krakowie. Hrabia Michał Sobański posiadał natomiast pastel artysty z wizerunkiem Madonny.
Prezentowany na aukcji obraz sygnowany przez Franciszka Krudowskiego wpisuje się w charakter twórczości artysty. Dzieło powstało zapewne na prywatne zamówienie i prezentuje postacie Madonny i Chrystusa malowane gładko, w sposób idealizowany, z niezwykłym skupieniem na detalach. Szczególną uwagę warto zwrócić na studium głów postaci, które ukazuje mistrzowski warsztat artysty. Wyraz twarzy pięknej Maryi oddaje harmonię i spokój. Przestraszone Dzieciątko stara się wtulić w matkę, zaciskając dłoń na fragmencie jej szaty. Ginące w mroku tło obrazu oraz okalająca postacie złota poświata nadają całej scenie mistycznego charakteru.

Swoje obrazy artysta tworzył często w nurcie portretowym, ujmując sylwetki kobiece w półpostaci, spowijając ich ciała niezwykle lekko malowanymi zwojami materiału.

Prezentowana praca jest jednak zgoła inna - przedstawia w symbolicznym ujęciu natchnienie malarza, które dla artysty stanowi zawsze początek procesu twórczego. Zagadnienie roli artysty, a także jego sztuki i samego jej źródła powracało zresztą niejednokrotnie w rozważaniach młodopolskich. Swoboda malowania obrazu, a także niedoprecyzowanie szczegółów, ani miejsca i czasu, w których rozgrywa się uwieczniona scena, nadają pracy wręcz mistycznego charakteru.
Po prawej stronie kompozycji znajduje się postać muzy - unoszącej się półpostaci kobiety, jak gdyby wyrwanej z jednego z obrazów artysty. Rysy jej twarzy pozostają niedookreślone. W podobny, dość enigmatyczny sposób Franciszek Żmurko przedstawił zapatrzonego w nią artystę, trzymającego w dłoni paletę. Zwrócenie postaci męskiej plecami do widza skutecznie utrudnia identyfikacje modela. Natomiast porównanie ujęcia z fotografiami z późnego okresu życia Franciszka Żmurki, pozwala wysunąć przypuszczenia, że artysta pragnął przedstawić tu samego siebie. Uwagę zwraca przede wszystkim charakterystyczna szpiczasto zakończona broda, którą zwykł nosić.
Chociaż tworzenie portretów własnych, należy do mniej znanych obszarów działalności Franciszka Żmurki, wiadomo jest, że wykonał ich co najmniej kilka, wykorzystując różne techniki malarskie. Jednym z najbardziej znanych jest "Autoportret z paletą" z 1895 roku, przechowywany w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Ukazywanie samego siebie w różnych momentach życia, było z pewnością świetną okazją do eksperymentowania i pracy studyjnej, ale też pozwalało na głębszą refleksję - nad sztuką i upływającym czasem.

OPIS PRACY:
Ludwik Stasiak, malarz znany głównie z wiejskich pejzaży i scen rodzajowych, malował również autoportrety, które w symboliczny sposób ukazywały jego twórcze "ja".
W prezentowanym dziele na pierwszym planie widzimy artystę przedstawionego jako Ludwig van Beethoven, słynny kompozytor i pianista. Mężczyzna z półprzymkniętymi oczami i głową pochyloną lekko w lewą stronę, układa dłonie w sposób przywołujący grę na fortepianie. Malarz nie zdecydował się na ukazanie całego instrumentu na obrazie, jedynie w subtelny sposób zasugerował jego formę w lewym dolnym rogu kompozycji. Wykorzystanie ujęcia o charakterze kryptoportretu miało wskazywać na pochodzenie artystycznych inspiracji malarza, które swoje źródła miały także w muzyce. Scena modlitwy Chrystusa w Ogrojcu, rozciągająca się za pierwszoplanową postacią, jest nieoczywistą wskazówką dotyczącą konkretnego oratorium Beethovena, które w szczególny sposób zainspirowało Ludwika Stasiaka -
była to pasja Chrystus na Górze Oliwnej, opus 85.
Za postacią pierwszoplanową widać nietypowo ujęte przedstawienia Jezusa
i dwóch apostołów. Choć postacie ubrane są w żywe kolorystycznie szaty, kolor ich karnacji, ujęty w chłodnych, szarych odcieniach, przywodzi na myśl raczej zimny kamień, niż ludzkie ciało. Dynamiczne skłębienie wyraźnie pofałdowanych szat Chrystusa wskazuje na inspirację rzeźbą późnogotycką. Bezpośrednie źródło form zastosowanych przez Ludwika Stasiaka stanowiła bowiem jedna z płaskorzeźb ze sceną Modlitwy w Ogrojcu, która zdobi epitafium Pawła Volckamera, dzieło wykonane przez Wita Stwosza do kościoła św. Sebalda w Norymberdze. Ludwik Stasiak nie powtórzył całej kompozycji stworzonej przez słynnego norymberskiego rzeźbiarza. Wykorzystał jedynie postać klęczącego Chrystusa oraz dwie pierwszoplanowe sylwetki śpiących apostołów – św. Piotra i św. Jana Ewangelisty.Wydaje się, że polski malarz miał szansę bezpośrednio zapoznać się z omawianym średniowiecznym dziełem, być może wykonał także jego studia rysunkowe. Wiadomo, że przed 1895 rokiem artysta podróżował do Wiednia, Monachium i Norymbergi. Znanym faktem jest także to, że Ludwik Stasiak wyraźnie interesował się postacią Wita Stwosza. Na początku XX wieku wydał kilka naukowych opracowań twórczości norymberskiego mistrza.

OPIS PRACY:
Twórczość Wacława Taranczewskiego kojarzona jest głównie ze sztuką figuratywną o uproszczonym, syntetycznym charakterze i nasyconych barwach. Malarz ulegał koloryzmowi, blisko było mu do założeń artystycznego ugrupowania "Bunt", należał także do grupy Pryzmat, z którą wystawiał od 1933 roku.
Inspiracje czerpał z różnych stron, zarówno malarstwa nowożytnego, jak i sztuki ludowej. Jego dorobek obejmuje malarstwo sztalugowe, monumentalne, artysta zajmował się także grafiką. Silnym i stałym źródłem natchnienia dla Wacława Taranczewskiego była natura. W jego twórczości znajdziemy zatem także pejzaże malowane swobodnie, plamą barwną, przy użyciu barw oddających w sposób bardziej realistyczny koloryt obserwowanych miejsc.
Oferowana praca powstała zapewne w trakcie pobytu Wacława Taranczewskiego na południu Polski przed wojną, w latach 30. XX wieku. Pejzaż z widokiem drewnianego kościółka oddawać miał zimową aurę małopolskiej wsi. Chłodna gama barwna otoczenia została przełamana ciepłą czerwienią architektury. Wertykalizm strzelistego budynku i otaczających go wysokich drzew artysta zrównoważył wprowadzeniem poziomych linii wyznaczonych przez kościelny mur oraz malowane połacie błyszczącego w słońcu śniegu. Nieregularna faktura obrazu dodaje całej scenie pewnej ekspresji i wyrazistości.

OPIS PRACY:
Twórczość Nikifora znana jest z pejzaży, wedut, przedstawień kościołów czy portretów pojedynczych zwykle postaci, w kompozycjach artysty nie ma jednak najczęściej ruchu, gwaru ulic i codziennych scen rodzajowych. W tym kontekście prezentowana praca "Uzdrowisko" wyróżnia się, stanowiąc niezwykłą rzadkość, cenną zarówno pod względem rozbudowy wiedzy o sztuce krynickiego mistrza, jak i samej wartości kolekcjonerskiej.
Oferowana kompozycja przedstawia fantazyjną architekturę uzdrowiskową ujętą w typowym dla malarza, charakterystycznym stylu, z nagromadzeniem szczegółów i bogactwem linii. Najciekawszym elementem pracy są natomiast nagie postacie, ukazane w trakcie kąpieli, w różnych pozach, ale także jako skaczące z piętra budynku do wody. Praca pełna jest dynamiki – ekspresyjne figury ludzkie zostały uchwycone w ruchu. Jak wskazuje Bogdan Karski, miłośnik oraz znawca sztuki Nikifora, scenę kąpieli artysta mógł podpatrzeć w dwóch miejscach: Muszynie lub Żegiestowie, gdzie istniały otwarte kąpieliska na rzekach. W oddali rozciąga się typowy dla prac "Matejki z Krynicy" zielony pejzaż ze wzgórzami i gęsto rosnącymi drzewami.
Warto zwrócić jeszcze uwagę na polskie flagi flankujące budynek oraz inne, znajdujące się na jego szczycie, gdyż te ostatnie zawierają wskazówki datujące powstanie pracy. Jest to bowiem swoiste połączenie z flagą nazistowskich Niemiec, co sugeruje, że dzieło mogło powstać w drugiej połowie lat 30. XX wieku lub nieco później.

OPIS PRACY:
Prezentowana rzeźba pt. "Don Kichot siedzący" została odlana z brązu, według jednej z figur woskowych własnoręcznie wymodelowanych w latach 1971-1981 przez czołowego przedstawiciela surrealizmu, Salvadora Dalego, w jego domu w Portlligat. Rzeźby zostały wykonane w odlewni Dejasa (Dise-os y Exclusivas de Joyeria y Arte) w Madrycie, prowadzonej przez przyjaciela artysty i kolekcjonera jego sztuki, Isidra Clota, wespół z jego zięciem, Andresem Camposem. Stanowią one unikatową kolekcję brązów znaną jako La collection Clot. Początkowo pracownia Dejasa wykonała odlewy 44 figur w 5 egzemplarzach – pierwszym oznaczonym jako edycja autorska "P. A." oraz 4 numerowanych. Każda z nich opisana została literą "d", a także podpisana "Dalí" i ponumerowana "1/4", zgodnie z kolejnością wykonanych odlewów.
Proponowana rzeźba oznaczona została jako trzecia (3/4) z czterech pierwszych numerowanych egzemplarzy. Posiada również certyfikat wydany przez Salvador Dali Archives Ltd. – archiwum założonego przez oficjalnego archiwistę Salvadora Dalego, Alberta Fielda. Instytucja ta do dziś kontynuuje pracę polegającą na uwierzytelnianiu dzieł hiszpańskiego mistrza.

Oferowana figura przedstawia Don Kichota, głównego bohatera słynnej hiszpańskiej powieści Miguela de Cervantesa, którą Salvador Dali miał możliwość zilustrować w latach 40. XX stulecia. Wydanie powieści z 1946 roku zostało opatrzone wykonanymi przez artystę 38 rysunkami. Do tematu tego Salvador Dali lubił powracać wielokrotnie, używając różnych technik i form artystycznych. Rzeźba z oferty Krakowskiego Domu Aukcyjnego przedstawia postać siedzącego błędnego rycerza, pogrążonego w lekturze książki. Lewą ręką Don Kichot podtrzymuje księgę, prawą unosi w górę ekspresyjnym gestem, jakby niezwykle przeżywał odczytywane słowa. Scena ta nawiązuje do początku, a zarazem głównego motywu hiszpańskiej powieści, w której to główny bohater Alonso (Don Kichot), szlachcic z La Manchy, pod wpływem wnikliwej lektury romansów rycerskich popadł w szaleństwo, uznając dzieje bohaterów książek za prawdziwe i godne naśladowania, dając tym samym początek swojej szaleńczej przygodzie. Ujęcie całej sceny w opływową, nierealistyczna formę odzwierciedla stylistykę prac, z których Salvador Dali zasłynął na artystycznej scenie międzynarodowej.

Granolitografia wykonana według oryginału z 1936 roku, który obecnie jest na stałe eksponowany w Muzeum Boijmans van Beuningen w Rotterdamie. Planowana edycja 1200 egzemplarzy i 20 E.A. została zlecona jeszcze przez Salvadora Dalego. Atelier Latour kontynuowało prace po śmierci artysty w 1989 roku. Ostatecznie wykonano zaledwie 200-300 sztuk z planowanych 1200 egzemplarzy, ponieważ mistrz Latour zmarł krótko po śmierci Dalego, a spadkobiercy zamknęli atelier.

PROWENIENCJA:
- kolekcja prywatna, Polska;
- kolekcja prywatna, Holandia;
- kolekcja rodziny Latour, Martigny, Szwajcaria.