XXXVIII Aukcja Dzieł Sztuki (18 VI 2024)

Fragmenty opinii:
"Opiniowany obraz przedstawia wieczorny widok Rynku Głównego w Krakowie. [...] Stonowana, monochromatyczna kolorystyka pracy uzupełniona została drobnymi akcentami czerwieni i błękitu widocznymi w przeszklonych witrynach. Obraz malowany jest energicznymi, krótkimi pociągnięciami pędzla, przy użyciu farby nakładanej grubą warstwą [...].
Soter Jaxa-Małachowski lubił ponoć powtarzać, że Kraków ma ładne zaułki i ładne szczegóły i jako temat swoich kompozycji wybierał właśnie te urokliwe miejsca. Często tworzył nokturny [...].
W nocnych widokach Krakowa źródłem światła w obrazie były przede wszystkim latarnie miejskie, a w przypadku opiniowanej pracy także blask dochodzący z okien kamienic. W kompozycjach olejnych efekty świetlne zostały wzmocnione przez zastosowanie techniki nakładania farby impastami, dając tym samym wrażenie rozedrgania światła na powierzchni płótna."

OPIS PRACY:
Józef Rapacki zapisał się na kartach historii sztuki jako jeden z najznakomitszych pejzażystów okresu Młodej Polski – prezentowany obraz "Przed burzą - powrót z pola" z 1907 roku jest dowodem jego kunsztu artystycznego.
Głównym tematem obrazu jest sam krajobraz płaskich niw i zalesionych wzgórz, z rysującymi się na dolnych partiach ich zboczy polami uprawnymi. Na niebie kotłują się ciemne, burzowe chmury, zapowiadające zbliżającą się ulewę. Maestrią jest tutaj ujęcie światła słońca przebijającego się przez kłęby obłoków. Jego blask wydobywa z cienia środkowy fragment obrazu. Warto też wspomnieć o ożywieniu kompozycji ciepłym fioletem ujętych z przodu roślin – najpewniej wrzosów. Kwiaty te wielokrotnie pojawiały się w pracach Józefa Rapackiego, a sam artysta bywał nazywany przez to "malarzem brzóz i liliowych wrzosów".
W ogromie opisanego pejzażu Józef Rapacki przedstawił rodzajowy sztafaż. Na pierwszym planie widoczna jest uginająca się pod ciężarem niesionych plonów kobieta w czerwonej chuście na głowie - matka, przed którą wśród rzędu wysokich roślin podąża dziecko. To ostatnie zatrzymało się jednak na chwilę, patrzy na wprost, przed siebie, nawiązując kontakt z widzem obrazu, co jeszcze bardziej wciąga odbiorcę w świat tej kompozycji, czyniąc go właściwie jej częścią. Omówione postaci wracają już do domu, chcą zdążyć przed deszczem. W oddali, po lewej stronie, majaczą sylwetki pracujące jeszcze przy stogach, mimo wyraźniej zapowiedzi burzy.

Oferowana praca prezentuje typową dla artysty tematykę, przedstawia bowiem trzy przekupki wśród straganów handlowych. Podobnie jak inne oleje Erba, obraz ten namalowany został szerokimi pociągnięciami pędzla z pozostawieniem impastowej faktury. Charakterystyczna dla artysty jest także wieloplanowość kompozycji, wyraźne skupienie na postaciach z planu pierwszego i dość sumaryczny zarys figur i zabudowań pozostających w tle.

O wyjątkowości prezentowanego dzieła świadczy pogłębiony realizm oraz dość nietypowe ujęcie kobiet na pierwszym planie, których sylwetki artysta przedstawił w 3/4, co stanowi rzadkość na tle tworzonych licznie i zbliżonych kompozycyjnie prac tego artysty, prezentujących omawiany motyw. Oferowane dzieło wyróżnia pogłębiona charakterystyką modelek pierwszoplanowych, które stojąc blisko siebie wydają się szeptać i oplotkowywać jakieś zdarzenie. Ich przygarbione sylwetki, dociążone przewieszonymi przez ramię tobołami, dodatkowo pogłębiają ten efekt. Uwagę widza zwraca szczególnie kobieta ustawiona przodem, kierująca na oglądającego swoje pytające spojrzenie. Jej twarz zdradza dezorientację, która wydaje się być wynikiem przerwania konwersacji ze względu na pojawienie się kogoś obcego przysłuchującego się rozmowie.
Tej wyraźnej ekspozycji planu pierwszego, towarzyszy bardziej ogólne potraktowanie dalszych części kompozycji. Ukazane na nich postacie zdają się nie zwracać uwagi na odbiorcę, pewną część z nich artysta bardziej doprecyzował, inną rozmył w tłumie, oddając tym samym atmosferę gwaru dawnego targowiska.

Obraz ukazuje pełny melancholijnej nastrojowości podwójny portret ubranych w codzienne, typowe dla Huculszczyzny stroje postaci – młodej dziewczyny w białej koszuli, brązowym kożuchu i zielonej chustce na głowie oraz siedzącego obok, opartego drewnianym kiju starca w ciemnym okryciu.
Dzieło wpisuje się w częstą w malarstwie Teodora Axentowicza konwencję symbolicznego ujęcia kontrastu starości i młodości, stanowiącego swoisty obraz przemijania, tutaj podkreślonego jeszcze ujętym przy górnej krawędzi uschniętym liściem drzewa, pod którym umiejscowiono Hucułów. W tle rozciąga się pejzaż z widocznym pasmem Karpat, na polach widoczne są ślady pierwszego śniegu.

Teodor Axentowicz powtarzał w swoich kompozycjach huculskich wizerunki tych samych modeli, umiejscawiając ich jednak w różnych sytuacjach i kontekstach symbolicznych. Gwoli przykładu wspomnieć można o obrazie artysty pt. "Wizja – wspomnienie" ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, w którym w podobnym układzie ujęta została postać tego samego starca ukazanego w półpostaci pod drzewem, tym razem w jednak w towarzystwie pięknej zjawy – wspomnienia z młodości.
Fascynacja Huculszczyzną pojawiła się w twórczości Teodora Axentowicza już w latach 80. XIX wieku i trwała przez kolejne dekady. Tematyka ludowa i folklor w malarstwie tego artysty wyróżnia się jednak na tle młodopolskiej chłopomanii – sztuka Teodora Axentowicza nie wychwala, jak to ma miejsce u wielu innych malarzy, barwności życia oraz tradycji chłopskich i ich wolności w naturze, a także braku miejskiego, dekadenckiego zepsucia. Skupia się ona natomiast na symbolicznych treściach dotyczących każdego człowieka, porusza zagadnienie śmierci i przemijania, pokazuje obrzędy religijne – ale te charakteryzujące się wielką powagą, jak pogrzeby czy Święto Jordanu.

OPIS PRACY:
Prezentowany obraz wpisuje się w swoisty cykl dzieł Wlastimila Hofmana ukazujących dzieci wpatrzone w ciało martwego ptaka, scenę stanowiącą motyw nazywany niekiedy w kontekście twórczości tego artysty "ptasim pogrzebem". Te symboliczne przedstawienia przewijały się w różnych okresach aktywności malarskiej Wlastimila Hofmana, najczęściej jednak występowały w okresie międzywojennym.
Oferowana praca ukazuje dwie sylwetki w popiersiu. Umiejscowiona po prawej stronie dziewczyna o kasztanowych, spiętych w warkocz włosach trzyma w dłoniach żółte pisklę, któremu przyglądają się obie postacie – ta ukazana po lewej została sportretowana w konwencji aktu, z półdługimi, rudo-blond włosami i sznurem czerwonych korali zawieszonym na szyi. W tle rozciąga się pejzaż z wiejską zabudową. W oddali, po prawej stronie kompozycji, Wlastimil Hofman umieścił kolejną grupę postaci o, zdaje się, niemożliwym do jednoznacznego odszyfrowania znaczeniu symbolicznym – stojący akt młodzieńca i siedzącą przy nim dziewczynę w ciemnej spódnicy – wygląd tych szkicowo zarysowanych sylwetek, zwłaszcza w kontekście fryzur i kolorów włosów, zdaje się powtarzać fizjonomie modeli ukazanych na pierwszym planie.
Symbolika ptaka w sztukach plastycznych i literackich jest dosyć szeroka, ale opiera się głównie na elementach takich jak dusza ludzka, życie oraz kojarzona z możliwością latania wolność. Martwe pisklę trzymane przez młodych ludzi może więc oznaczać koniec pewnego, najpiękniejszego etapu w życiu, lat radości i niewinności. Można go też interpretować szerzej – jako znak przemijania i nieuchronnie zbliżającego się końca.
Warto nadmienić, że obraz sygnowany jest nazwiskiem artysty zapisanym przez dwa "n", co sugeruje powstanie w XX-leciu międzywojennym – okresie najbardziej cenionym w kontekście twórczości tego malarza pod względem artystycznym i kolekcjonerskim.

OPIS PRACY:
Prezentowany obraz jest dziełem Józefa Unierzyskiego, malarza akademickiego znanego m.in. z obrazów o tematyce religijnej, przedstawień Marii, Chrystusa i świętych oraz scen biblijnych, malowanych również na zamówienie do wnętrz obiektów sakralnych. W twórczości artysty zauważyć można pewien wpływ sztuki prerafaelitów.
Omawiany obraz przedstawia Jezusa w półpostaci, czyli ujęciu bardziej charakterystycznym dla sztuki portretowej, niż malarstwa religijnego. Przywołuje ono na myśl ikonograficzne przedstawienie "Zbawiciela Świata" (Salvador Mundi), wykorzystywane od XV wieku i chętnie podejmowane w renesansowym malarstwie włoskim, przez twórców takich jak: Antonello da Messina, Palma Vecchio czy Tycjan. W przeciwieństwie do dzieł wymienionych autorów, wizerunek Chrystusa malowany przez Józefa Unierzyskiego, choć jednoznacznie rozpoznawalny, został przedstawiony bez oznak świętości – nimbu oraz tradycyjnych atrybutów w formie jabłka lub globu. Postać skierowana jest w trzech czwartych do widza i nawiązuje wyraźny kontakt wzrokowy z odbiorcą. Wystudiowana, malowana gładko twarz i szyja Chrystusa oświetlona została z prawej strony tajemniczym światłem, być może promieniami zachodzącego słońca, którego aura zdaje się majaczyć w uproszczonym pejzażowym tle, a może blaskiem ognia. Ciepły koloryt został powtórzony w ujęciu szaty Zbawiciela, którą artysta namalował w głębokiej, ciemnej czerwieni.

OPIS PRACY:
Maria Teresa Walburga Amalia Christina von Habsburg (1717-1780) była córką cesarza Karola VI Habsburga, niekoronowaną cesarzową Austrii i Cesarzową Rzymską.
Po śmierci męża, Franciszka I Stefana Lotaryńskiego, w 1765 roku Maria Teresa przybrała wdowie szaty i okazywała w ten sposób żałobę już do końca swojego życia, powstałe po tym wydarzeniu portrety cesarzowej przedstawiają ją zatem właśnie w takim stroju. Jednym z najbardziej znanych wizerunków Marii Teresy Habsburg jako wdowy jest dzieło Antona von Marona (1733-1808) z 1772 roku (obecnie w zbiorach Muzeum Regionalnego w Ptuj Ormož w Słowenii). Na podstawie wspomnianego obrazu powstawały wierne kopie, ale także nieco swobodniej nawiązujące do tego przedstawienia wizerunki, z których jeden prezentujemy Państwu w tym miejscu.
Cesarzowa Maria Teresa została ukazana tutaj w wieku dojrzałym, w konwencji portretu reprezentacyjnego, w pozycji siedzącej, w stroju wdowim z krzyżem gwiaździstym na lewej piersi i czarnym, upiętym charakterystycznie welonem na głowie. Cesarzowa trzyma w dłoni dokument, po lewej stronie kompozycji widnieją regalia symbolizujące jej władzę.

OPIS PRACY:
Franciszek Ejsmond to jeden z polskich "monachijczyków", przyjaciel Józefa Brandta i Juliana Fałata. Choć w dojrzałej twórczości artysta ten skupił się raczej na malarstwie rodzajowym i ukazywaniu codziennego życia polskiej wsi i wydarzeń rozgrywających się w chłopskich chatach, jego wczesne prace poruszają też inne tematy - motywy orientalne czy właśnie portrety i akty.
Oferowany w katalogu XXXVIII Aukcji obraz "Nieznajoma z kwiatem we włosach" wyszedł spod pędzla artysty w 1882 roku. Jest to niewielkich rozmiarów portrecik powstały jeszcze w tradycji akademickiej, z widocznym charakterystycznym dla uczniów Akademii w Monachium uwielbieniem do ciemnych, ciepłych brązów.
Namalowana kobieta uchwycona została od tyłu, w lekkim skręcie ciała, jej twarz widziana jest z profilu. Światło w obrazie pada na prawe ramię modelki, rozświetlając delikatnym błyskiem jej nagie ciało. Postać ma w sobie dużo zmysłowej tajemniczości, nie nawiązuje kontaktu wzrokowego z widzem, a wąski kadr kompozycji pozostawia dużo intrygujących niedopowiedzeń. Akcentem ożywiającym całość jest kwiat wpięty w ciemne włosy modelki.

OPIS PRACY:
Oferowana w katalogu XXXVIII Aukcji Dzieł Sztuki praca "Ułan na galopującym koniu" pokazuje sprawność Wojciecha Kossaka w oddawaniu ruchu i ekspresji postaci również przy zastosowaniu techniki wodnej farby, a przecież nie było to ulubione medium tego malarza. Chociaż rzadkie, akwarele Wojciecha Kossaka to cenne dzieła sztuki o dużej wartości kolekcjonerskiej, które pozwalają odkryć inny aspekt jego talentu.
Prezentowana praca odznacza się lekkością w prowadzeniu pędzla, a jednocześnie zachowuje charakterystyczny dla Wojciecha Kossaka realizm i dbałość o detal, uwidaczniającą się chociażby w oddaniu refleksów światła na końskiej sierści.

OPIS PRACY:
"Odpoczynek ułanów" z 1928 roku to obraz Jerzego Kossaka zdecydowanie warty uwagi. Dzieło zostało namalowane techniką olejną na płótnie – to uważane za jedno ze szlachetniejszych podłoże malarskie stosunkowo nieczęsto było wykorzystywane przez artystę. Praca pochodzi z najbardziej cenionego w dorobku malarza okresu (lata 20.) i ukazuje w sposób rodzajowy żołnierzy w zimowym krajobrazie, oddając surowość przyrody oraz warunków, ale także pokazując przy tym wytrzymałość ułanów, ich hart ducha i obojętność na trud wędrówki. Jednocześnie powraca tu ulubiony motyw koni, w malowaniu których Kossakowie byli mistrzami - Jerzy, podobnie jak jego przodkowie, był zdolnym animalistą, a jego przedstawienia koni odznaczają się niezwykłą wiernością i trafnością. W oferowanej pracy malarz doskonale uchwycił zachowanie posilających się sianem zwierząt, zadbał nawet u uchwycenie niuansu, jakim jest machnięcie ogonem siwka.

OPIS PRACY:
Jerzy Kossak chętnie podejmował w swojej twórczości tematykę napoleońską. Dużą popularnością cieszyły się prace takie jak oferowana w katalogu XXXVIII Aukcji Dzieł Sztuki "Wizja Napoleona w odwrocie spod Moskwy" z 1939 roku, ukazująca dramatyzm odwrotu zwyciężonej Wielkiej Armii. Wśród chłodu i śnieżnej zawieruchy Napoleonowi majaczy w oddali obraz otoczonej blaskiem głowy Sfinksa, przypominającego o klęsce kampanii egipskiej w 1801 roku. Mistrzowskie zastosowanie miękkiego, rozmytego konturu, trafne oddanie światłocienia i ożywionej fioletem gamy barwnej daje tu niepowtarzalny efekt mglistego, zimowego pustkowia.

OPIS PRACY:
Obraz Dory Mukułowskiej to interesujący przykład portretu Huculszczyzny w ujęciu rodzajowym. Kompozycja przedstawia młodą kobietę w tradycyjnym stroju z białą, ozdobioną czerwonym haftem koszulą, skórzanym kaftanem i sznurami barwnych korali na szyi. Włosy modelki zostały splecione w dwa długie warkocze. Hucułkę przedstawiono podczas czynności wpinania bazi do uplecionego już wianka, co wskazuje na wiosenną porę roku, a najpewniej okolice Wielkanocy. Scena została uwieczniona we wnętrzu izby, w tle widoczna jest cechująca się charakterystyczną ornamentyką ceramika huculska.

OPIS PRACY:
Wraz z wybuchem II wojny światowej Wlastimil Hofman został zmuszony wyjechać z Polski i udać się na wieloletnią emigrację. Prezentowana praca należy do grupy obrazów powstałych podczas pobytu malarza w Stambule. Artysta w tym okresie spędzał wiele czasu w pamiętającej epokę cesarza Justyniana świątyni Mądrości Bożej, która od wieków zachwyca swoją okazałością. Ujęty pięknem Hagii Sophii Wlastimil Hofman wielokrotnie uwieczniał jej wnętrza w swoich pracach.
Gama barwna prezentowanego obrazu jest lekko rozjaśniona, dominują w niej ugry i złote akcenty. Niezwykle ciekawy jest tutaj kulisowy schemat ujęcia - blask mozaik widz może obserwować jedynie przez otwarte drzwi. Mistrzowskie jest również oddanie strumienia światła, które stanowi tu ważny element, gdyż miało przecież w architekturze i sztuce sakralnej znaczenie symboliczne. W pracy zwraca uwagę dbałość o detale, która w połączeniu z impastowo nakładaną farbą i rozbudowaną kompozycją tworzy interesujące, a przy tym trafne przedstawienie i oddanie charakteru wnętrza.

Kompozycja pracy jest symetryczna i została zbudowana za pomocą centralnie umieszczonego pnia drzewa, dzielącego całość pola obrazowego na dwie części. Po jego bokach znajdują się dwie postacie. Obraz przedstawia dwójkę dzieci, które można zidentyfikować jako córkę i syna Jacka Malczewskiego - Julię oraz Rafała.
W obrazie wyraźnie dostrzegalne są również inne znamienne cechy malarstwa artysty, jak zdynamizowanie wyważonej gamy barwy poprzez zastosowanie intensywnych akcentów kolorystycznych oraz samo ukazanie postaci dziecięcych, które w większości prac mistrza miały znaczenie symboliczne związane z refleksją nad przemijaniem.

Prezentowany obraz powstał w 1914 roku, kiedy dzieci Jacka Malczewskiego były już dorosłe, jednak artysta prawdopodobnie stworzył tę kompozycję bazując na wcześniejszych szkicach i fotografiach, które umożliwiły mu stworzenie obrazu będącego intymnym powrotem do przeszłości. W takim rozumieniu praca staje się wizualizacją wspomnienia.
Na uwagę zasługuje ubiór Rafała - kobaltowy strój z peleryną i jasny kapelusz z dużym rondem. Ten rodzaj ubioru wielokrotnie powracał w przedstawieniach syna w otoczeniu ogrodu powstałych około 1900 roku. Faktem jest, że wraz z wyjazdem syna na studia w 1910 roku do Wiednia, kontakt pomiędzy Jackiem Malczewskim a Rafałem osłabł, jednak po wybuchu I wojny światowej ojciec i syn wspólnie znajdowali się w stolicy Austrii - być może właśnie tam został namalowany prezentowany obraz.

Praca, pomimo swojego szkicowego charakteru, posiada duże walory dekoracyjne i w niezwykle trafny sposób oddaje nastrój dzikiego ogrodu lub bujnego sadu, na którego tle ukazano zamyślone sylwetki dzieci. Całość jest przepełniona nastrojem melancholii, tak znamiennej dla symbolistycznego malarstwa Jacka Malczewskiego.
Warto podkreślić, że choć znane są liczne pojedyncze portrety dzieci artysty, to jednak kompozycje jak ta, tj. ukazujące dwie postacie, są wyjątkowe i stanowią rzadkość na rynku aukcyjnym.

OPIS PRACY:
Oferowany obraz to zbudowana w oparciu o silny kontrast światła i ciepła barw oraz cienia i chłodnych odcieni kompozycja przedstawiająca plażę. Ludwik Leszko był nie tylko artystą, ale również sportowcem, chętnie uwieczniał więc dobrze zbudowane ludzkie ciała, a podobna tematyka stanowi do tego znakomity pretekst. Na piaszczystej plaży wypoczywa tłum ubranych w barwne stroje postaci, wśród których wyróżniają się kobiety w słomkowych kapeluszach o szerokich rondach. Ludzie wykonują różne czynności – jedni w statycznych pozach zażywają kąpieli słonecznej, inni zostali uchwyceni w ruchu, podczas gry w piłkę, wodowania łódki czy wiosłowania. Warto zwrócić uwagę na lewą część pierwszego planu - ukazana w cieniu kobieta nadaje obrazowi nieoczywisty sens i stanowi właściwy temat pracy.
Obraz to mistrzowskie oddanie relacji świetlnych i kolorystycznych – niemal pointylistyczny sposób stawiania plamy sprawia, że powierzchnia pracy przyciąga swoim migotliwym charakterem.

OPIS PRACY:
Wiktor Zin, poza tym, że znakomicie rysował architekturę, był również świetnym pejzażystą. W swoich pracach o tematyce krajobrazowej najczęściej wykorzystywał pastel, rzadziej akwarelę, a niekiedy łączył techniki - jak w prezentowanym obrazie - by podkreślić pewne elementy. Tutaj artysta pociągnął gwaszem miejsca, w których warstwa śniegu miała być najgrubsza.
Oferowany wielkoformatowy obraz trafnie oddaje panoramę pola pokrytego pierwszym śniegiem, z widocznymi źdźbłami traw przebijającymi się przez tę delikatną pokrywę. Horyzontalny pejzaż z majaczącym w tle zagajnikiem i zarysami chat przecinają wertykalnie linie miedz oraz odciśnięty na świeżym śniegu ślad kół wozu. Warto zwrócić uwagę na wąską, działającą kojąco kolorystykę, zamkniętą właściwie w odcieniach błękitu, szarości i brązów, z mistrzowskim wykorzystaniem celowo prześwitującej między pastelem popielatej barwy papieru.
Obraz Wiktora Zina "Pierwszy śnieg" (1998) stanowi malarską formę poetyckiego zachwytu nad polskim pejzażem.

OPIS PRACY:
Paweł Wróbel to jeden z najbardziej cenionych prymitywistów śląskich, członek Grupy Janowskiej. W swoim malarstwie przedstawiał codzienne życie górników i Górnego Śląska. Oferowany obraz ukazuje katowicki Nikiszowiec widziany z ptasiej perspektywy. Artysta przetworzył charakterystyczną architekturę tego osiedla przez własną wyobraźnię, ale pozostawiając w niej elementy rozpoznawalne, jak bryła kościoła św. Anny. Obraz charakteryzuje się nasyconą, kontrastową gamą barwną, kompozycja została oparta o rytm zielonych drzew ożywiających miejski krajobraz.
Ulice Nikiszowca są u Pawła Wróbla pełne ruchu i charakterystycznych dla niego, traktowanych schematycznie, pozbawionych cech indywidualizmu ludzi – spacerowiczów, rowerzystów, pasażerów autobusów i tramwajów. Właśnie dzięki tej konwencji przedstawieniowej malarz bywa nazywany "śląskim Bruegelem".

OPIS PRACY:
Jestem człowiekiem chorym na Polskę – mówił o sobie Jerzy Duda-Gracz. W swojej sztuce malował więc przepuszczoną przez pryzmat groteski ojczyznę, jej pejzaże i mieszańców, skupiając się na klasie chłopskiej i robotniczej, chętnie ukazując pewne mity społeczne, jak na przykład etos Matki-Polki.
Oferowana praca przedstawia tytułową zimową przechadzkę dwóch odwróconych od siebie kobiet: ujętej na pierwszym planie, ubranej w gustowny płaszcz z futrzanym kołnierzem businesswoman prowadzącej psa oraz znajdującej się nieco z tyłu nagiej ciężarnej Matki-Polki z odwróconą od widza twarzą. Tło stanowi pejzaż przysypanego śniegiem pola z rozciągającym się w oddali lasem.
Jerzy Duda-Gracz oparł swoją kompozycję na kontrastach – szczelnego ubioru i nagości, dumy i nieśmiałości, bogactwa i nędzy. Businesswoman, kobieta sukcesu, choć dominująca w obrazie, zdaje się być złym charakterem, za którym jak widmo podąża wyrastająca z biedy rodzicielka, silna mimo otaczającego jej chłodu przyrody i drugiego człowieka. To ona jest bohaterką i przyszłością.

OPIS PRACY:
"Dyplom robiłem na krakowskiej ASP, ale studiowałem u Włochów" – mówił o sobie Michał Świder. Artysta kształtował swój warsztat, ale i pogląd oraz stosunek do sztuki, czerpiąc bezpośrednio z malarstwa włoskiego Trecenta i Quattrocenta.
Oferowany obraz przedstawia profil młodzieńca o sięgających szyi jasnych włosach przytrzymywanych rzemykiem. Twarz postaci opiera się na klasycznych proporcjach. Kompozycja jest niezwykle oszczędna, wizerunek ukazany został na neutralnym tle. Istotą pracy zdaje się być sam kunszt malarski Michała Świdra i wypracowana przez niego własna technologia malarstwa, oparta formalnie o linearyzm i mistrzowski rysunek. Wąska gama barwna jest nieprzypadkowa – napis znajdujący się w prawej dolnej części kompozycji stanowi nazwę naturalnego pigmentu mineralnego o zielonkawym odcieniu (w języku polskim znany jako "ziemia zielona"), który był stosowany przez artystów także w starożytności i renesansie. Artysta zbudował obraz w oparciu na wspomnianym pigmencie, uzyskując niemalże monochromatyczne, szlachetne w wyrazie dzieło sztuki.
Podobny zabieg został zastosowany w prezentowanym poniżej w katalogu obrazie Michała Świdra o antytetycznej, nieco bardziej dynamicznej kompozycji pt. "Terra di ombra" (lot 81), który również oznacza pigment o odcieniu ciepłego, czerwonawego brązu, znany jako umbra palona.

OPIS PRACY:
Malarstwo Pawła Trybalskiego zachwyca precyzją szczegółu oraz charakterystyczną dla artysty, wysmakowaną i nieprzeładowaną dekoracyjnością nawiązującą często estetyką do sztuki secesji. Poza niemalże abstrakcyjnymi pejzażami, jak prezentowana poniżej praca z cyklu "Fałdyliery" (lot 88), Paweł Trybalski malował głównie martwe natury i przedstawienia wycinków dzikiej flory i fauny, które to w istocie stanowiły jedną z głównych inspiracji malarza.
Obraz "Motyle" z 2001 roku ukazuje właśnie naturę. Na pierwszym planie ujęty został porośnięty mchem pień drzewa, w tle widnieją inne zielone rośliny. Głównymi bohaterami są tytułowe wielokolorowe motyle, wśród których rozpoznać można np. rusałkę pawika czy bielinka kapustnika. W lewym dolnym rogu kompozycji znajduje się piękny, trójbarwny gorzyk, przyglądający się widzowi obrazu.
Kolorystyka i sposób przedstawienia elementów sprawia, że odbiorca niemal czuje na skórze wilgotne powietrze dżungli. Praca nasuwa przy tym skojarzenia z XVIII- i XIX-wiecznymi atlasami historii naturalnej.